Rozwijanie myślenia społecznego i zasady dobrej terapii – sprawy kluczowe dla osób z autyzmem.

                                                                                                                      

dr J. Ławicka

Dziecko jest dzieckiem, ale tylko dziecko nie mogące skutecznie skomunikować się z otoczeniem - tak na poziomie językowym, jak i emocjonalnym staje się kosmitą.

Mały człowiek próbuje, w sposób naturalny dla swojego rozwoju przekazać innym siebie, ale używa do tego środków, które ciężko zrozumieć a tym bardziej właściwie zareagować na sygnały. Brak takiej reakcji powoduje typowe nieporozumienie, znane każdemu człowiekowi, ale niekoniecznie od pierwszych dni życia. Nieporozumienie zawsze wiąże się z nieprzyjemnymi doświadczeniami - dla obu stron. Dorosły ma zasoby, by próbować sobie z nimi radzić - dziecko jest bezbronne. Nie rozumie sytuacji, nie potrafi inaczej - kieruje się tym, jak postrzega i jak reaguje jego ciało. W okresie sensomotorycznym, bo o nim mowa - niemal wszystko w rozwoju człowieka opiera się o percepcję i eksplorację otoczenia oraz własnego ciała.

Pierwsze dwa lata życia, w wypadku każdego człowieka warunkują dalszy rozwój myślenia społecznego, komunikacji i wzorców aktywności.

W książce Pani Joanna pokazuje, jak „kosmita” postrzega i buduje swoją relację z najbliższym otoczeniem. Jak często dowiaduje się, że ludzie stanowią zagrożenie a przedmioty nieożywione są bezpieczne. Jak uczy się lęku, doświadcza frustracji - w pełnej pustce i braku zrozumienia ze strony innych. Każde dziecko na świecie, jeżeli nie otrzymuje poczucia bezpieczeństwa ze strony dorosłych - wykształca zachowania mające na celu zdobycie kontroli, bo tylko ona daje spokój w świecie nieprzewidywalnym. Dziecko ze spektrum autyzmu nie jest w tym odosobnione. Szuka sposobów na odzyskanie poczucia bezpieczeństwa, kierując swoją uwagę na w pełni przewidywalne przedmioty, zdarzenia, bodźce… 

 

  Przemyślenia własne :  Druga sprawa to trudność z przyjmowaniem perspektywy drugiej osoby, sprawa staje się praktycznie jasna  po tym jak się zrozumie fakt jak trudno dziecku z ZA zrozumieć i odnaleźć siebie w labiryncie sensorycznych pułapek i w odbiciu lustrzanym z otoczenia. Mechanizm błędnego koła gdzie koszmarnie trudne staje się poznanie siebie i swoich emocji w relacji z innymi, i to samo niezrozumienie przez innych rodzi człowieka, który ma problemy z własną tożsamością, samoświadomością i emocjami ( które są kluczowe dla nas wszystkich tj. dla neuro i nieneurotypowych, gdyż wszyscy ludźmi jesteśmy).

Teoria Umysłu traktowana jest najczęściej jako gotowa umiejętność, charakterystyczna dla „neurotypowych” i deficytowa dla osób ze spektrum.

Tymczasem, jak każda funkcja człowieka, Teoria Umysłu rozwija się przez całe życie - od urodzenia.

Pociąga to za sobą określone konsekwencje - nie można pomagać nikomu ucząc go umiejętności wyższego rzędu, kiedy nie posiada jeszcze elementarnych.

Tak, jak nie można uczyć chodzenia dziecka, które nie potrafi samodzielnie siadać - tak samo nie można prowadzić „terapii Teorii Umysłu” u dziecka bez podstawowych umiejętności, takich jak kierowanie uwagi na drugiego człowieka.

Nie można pomagać w rozwoju myślenia społecznego, jeżeli się wtłacza człowieka w schematy i procedury zachowania. One działają na krótko a koniec końców - prowadzą do ośmieszenia i alienacji człowieka ze spektrum autyzmu.

Pokazujemy, że tylko poprzez budzenie zainteresowania ludźmi, otoczeniem społecznym i wrażliwą pomoc w próbach zrozumienia tego, co najważniejsze - możemy skutecznie pomagać.

Zasady dobrej terapii:

• Rozwój intelektualny jest bardzo ważny, ale jeszcze ważniejszy jest rozwój tego, co pozwala na zrozumienie myślenia drugiego człowieka

• Rozumienia intencji, myśli, przeżyć i emocji uczymy się najpierw u siebie samych

• Podstawową potrzebą człowieka jest komunikacja z innymi. Nie wolno zabijać jej brakiem narzędzi.

• Terapia to rozwijanie myślenia społecznego. Z zachowaniem prawa do dokonywania wyborów.

• Ludzie mogą być ciekawymi obiektami obserwacji i przemyśleń a relacje z nimi mogą być przyjemne.

• Nikt, nawet terapeuta nie ma prawa decydować o życiu drugiego człowieka bez jego udziału

• Każdy, także człowiek ze spektrum, ma prawo podejmować decyzje o swoim życiu na dostępnym sobie poziomie i popełniać błędy.

• Życie osoby z autyzmem może być satysfakcjonujące a jednocześnie nie musi być wyczerpujące.

• Terapia to szukanie drogi do szczęścia i sukcesu. Niezależnie od poziomu, na jakim to szczęście i sukces możemy wspólnie przeżywać

• Każdy potrzebuje być docenianym. Nie chwalonym za postępy w terapii, lecz za swoją indywidualność i wyjątkowość

• Osoba ze spektrum ma prawo odczuwać po swojemu. Zarówno bodźce w otoczeniu, jak i emocje.

• Rolą terapeuty jest pomóc zrozumieć ogólny wzorzec odczuwania w społeczeństwie a nie zmienianie tego, co każdy może zmienić sam.

METODA REHABILITACJI SKOLIOZ FED.

 TERAPIE KRĘGOSŁUPA.


Pod nazwą FED system kryje się nowoczesna metoda oraz urządzenie do leczenia skoliozy, które od niedawna dostępne są również w naszym kraju. Dzięki niemu można skorygować skrzywienie kręgosłupa, które, według statystyk, staje się najczęściej występującym problemem ortopedycznym u dzieci.

Tą nowatorską metodę opracował i stosuje od ponad 20 lat w Barcelonie hiszpański fizjoterapeuta prof. Santosa Sastre Fernandez. Opisał on, jak za pomocą fizjoterapii możemy korzystnie wpłynąć na deformację kręgosłupa. Badania przeprowadzone Klinice Rehabilitacji w Barcelonie udowodniły, że leczenie skolioz metodą FED może prowadzić do niemal całkowitego wyleczenia, a w grupie ponad ośmiuset leczonych dzieci jedynie 3% ostatecznie zostało skierowanych do leczenia operacyjnego.

FED to skrót nazwy urządzenia (hiszp. Fijación, Elongación, Desrotación; ang. Fixation, Elongation, Derotation; pol. ustabilizowanie, rozciągnięcie/wydłużenie, odkręcenie) – jak określa ją sam autor: „trójwymiarowe ustabilizowanie kręgosłupa przy jednoczesnym jego wydłużeniu i odkręceniu”.

Zewnętrzna siła wytwarzana przez urządzenie na łuk skrzywienia skutecznie zmniejszają kąt rotacji podczas zabiegu. Powoduje to odbarczenie chrząstki nasadowej po stronie wklęsłości i jej wzrost oraz zmianę siły działających na chrząstki neurocentralne, co prowadzi do zahamowania procesu rotacji kręgu.

Niezmiernie ważną rzeczą w uzyskaniu dobrych efektów jest program terapeutyczny stosowany i przedstawiany przez prof. S.Sastre Fernandez, który obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, terapię manualną i indywidualne ćwiczenia korekcyjne.

Integralnymi częściami metody FED jest specjalistyczne badanie i postawienie właściwej diagnozy poprzez:

• protokół badania FED zawierający kwestionariusz pytań oraz schemat badania fizykalnego pacjenta;
• badanie obrazowe RTG (w niektórych przypadkach również TK i MR) wykonane tak, aby obejmowały możliwie cały kręgosłup wraz z miednicą i stawami biodrowymi. Dokładna analiza zdjęć z dokonaniem pomiarów m.in. kąta skrzywienia wg Cobba, kąta rotacji kręgów (Rimondii), torsji kręgów, oznaczeniem testu Rissera, porównaniem stawów biodrowych i krzyżowo-biodrowych;
• klasyfikacja oraz określenie procedur terapeutycznych charakterystycznych dla każdego przypadku i typu skrzywienia;
• klasyfikacja pacjenta wg podziału Kinga-Moe (5 rodzajów skrzywień kręgosłupa);
• dobór odpowiednich elementów terapii;

Etapy zabiegu metodą FED

Zabieg metodą FED składa się z trzech etapów i trwa 90 minut:

1. Etap pierwszy: przygotowanie kręgosłupa do korekcji
   Aby uniknąć ryzyka urazów, kręgosłup, który ma zostać poddany działaniu sił korekcyjnych- rozciąganiu, ściśnięciu, skręceniu musi być do tego odpowiednio przygotowany. Mięśnie po stronie wypukłości skrzywienia poddajemy stymulacji - poprzez zabieg elektroterapii, co pomaga je odżywić, napiąć a tym samym skorygować wypukłość. Zabieg ten jest bezbolesny, jednak pacjent powinien odczuć zdecydowany skurcz mięśni. Z kolei po stronie wklęsłej skrzywienia dążymy do rozluźnienia zbyt napiętych tkanek -wykonując masaż bądź inny zabieg wywołujący lokalne przegrzanie.


2. Etap drugi : Zabieg w aparacie FED
   Po zajęciu miejsca w urządzeniu FED pacjent za pomocą specjalnej uprzęży podpinany jest do systemu wyciągowego w celu elongacji jak również odciążenia (wokoło 80%) kręgosłupa. Następnie za pomocą stabilizatorów dokonuje się odpowiedniego ustawienia i ustabilizowania pacjenta. Siła korekcyjna aplikowana jest na szczyt łuku skrzywienia poprzez zdalnie sterowany siłownik. Wartości siły nacisku (siły korekcyjnej), którą można aplikować pacjentom, wynosi od kilkunastu do nawet 100 kg. Efekt terapeutyczny uzależniony jest od wielkości przyłożonego obciążenia, przy czym dąży się do jak najszybszego uzyskania największych wartości dla danego pacjenta. Nacisk podawany jest w kilkunasto- i kilkudziesięciosekundowych setach, po których następują okresy relaksu (zwolnienia nacisku). W czasie relaksu pacjent aktywnie utrzymuje pozycję, którą udało się uzyskać poprzez działanie siły korekcyjnej. Jeżeli mamy do czynienia ze skoliozą dwu lub więcej łukową każdy łuk skrzywienia opracowujemy oddzielnie. Zwraca uwagę fakt dobrego tolerowania przez pacjentów nawet proporcjonalnie dużej siły nacisku. Terapia w urządzeniu trwa ok. 30 minut.


3. Etap trzeci: ćwiczenia
   Program indywidualnie dobranych ćwiczeń : kontroli postawy ciała, korekcyjnych, uelastyczniających oraz rozluźniających pozwalających utrzymać postawę i utrwalić korekcję osiągniętą za pomocą aparatu FED.

  Terapie wspomagające skrzywienia to:  techniki osteopatyczne, kinesiotapingu, PNF, ćwiczeń w łańcuchach zamkniętych na aparacie Terapii Master, ćwiczenia z taśmami oporowymi czy na piłkach sensomotorycznych.

Zalety metody FED

1. Wczesna diagnoza i leczenie metodą FED podczas okresu wzrostu u dzieci są działaniami, które korygują skrzywienia kręgosłupa i pozwalają uniknąć późniejszych komplikacji osobistych, społecznych i ekonomicznych.
2. Metoda FED modyfikuje strukturę tkanek podczas okresu wzrostu pacjenta, korygując zmiany w ułożeniu kręgów, żeber i dysków a także w chrząstce, mięśniach, systemie naczyniowym i świadomości ortostatycznej, normalizując lub poprawiając kontrolę postawy.
3. Zewnętrzne siły wytwarzane podczas stosowania metody FED oddziałują na struktury wzrostu kręgów i żeber, zatrzymując asymetryczny rozwój kości, a także zapobiegając zmianom w tkankach miękkich i sieci sensoryczno-motorycznej, a zarazem stymulując i wspierając rozwój tkanek i funkcji ograniczonych poprzez działanie tych samych czynników które wywołują asymetrie.
4. Stosowanie metody FED przyspiesza proces uświadomienia sobie przez pacjenta wad swojej postawy i świadomą korekcję skrzywień, w przypadku skolioz, kifoz i lordoz.
5. Dzięki leczeniu z wykorzystaniem jednostki FED, można zastosować na skrzywiony kręgosłup siłę korygującą działająca w kierunku przeciwnym i o wyższej wartości niż siła deformująca. Poziom takiej siły trudno osiągnąć dzięki jakiemukolwiek innemu leczeniu.
6. Metoda FED jest prosta w zastosowaniu w porównaniu z metodami z innych epok, a nawet z epoki współczesnej: odlewy gipsowe, gorsety, rozciąganie itp.
7. W przypadku wyjątkowo progresywnych i niestabilnych skrzywień kręgosłupa, metoda FED pozwala na zastosowanie poza właściwymi tylko dla niej sesjami terapeutycznymi, także systemów ortopedycznych, które uzupełniają i poprawiają jej skuteczność.
8. W przypadku objawowych skrzywień kręgosłupa, stosowanie metody FED zmniejsza objawy, szczególnie ból, sztywność, niestabilność, zarówno u dzieci jak i dorosłych. Fakt ten pozwala uniknąć leczenia farmakologicznego, które z drugiej strony jest nieskuteczne, jako że nie przeciwdziała przyczynie schorzenia.

Metoda FED, odpowiednio wcześnie zastosowana, koryguje kręgosłup dotknięty postępującym skrzywieniem podczas okresu jego rozwoju, i pozwala ograniczyć konieczność chirurgii do przypadków wyjątkowych. W najgorszym razie ułatwia działanie chirurgowi, w przypadkach, które nie kwalifikują się do żadnego leczenia poza operacyjnym, zgodnie z kryteriami ustalonymi przez specjalistów.



 http://www.terapiakregoslupa.pl/terapiaskolioz.html

TERAPEUTA CIEŃ/ ASYSTENT NAUCZYCIELA- POMOCNIK CZY WYRĘCZYCIEL?

     Dla ucznia z autyzmem może on pełnić ważną rolę. Jednak warto zwrócić uwagę, że nie każdy uczeń z autyzmem wymaga takiej asystentury. Zależy to od poziomu jego funkcjonowania i wyników wielospecjalistycznej oceny funkcjonowania dokonanej na terenie szkoły przez zespół tworzący IPET.

Nauczyciel-cień wspomaga integrację ucznia ze środowiskiem osób pełnosprawnych. Uczy rówieśników prawidłowych zachowań ułatwiających wchodzenie w wielopłaszczyznowe interakcje, utrwala i generalizuje umiejętności zdobyte w szkole i domu.

Należy zaznaczyć, iż proces włączania osób autystycznych w grupę rówieśniczą jest bardzo powolny i zależy od wielu czynników. Wszystkie kroki muszą być przemyślane i z góry zaplanowane. Szansą na efektywny rozwój osoby niepełnosprawnej jest zintegrowanie oddziaływań terapeutyczno–edukacyjnych wszystkich środowisk, w których ona przebywa. Do określenia „terapeuta-cień” synonimami mogą być określenia: nauczyciel-cień, asystent-cień, osobisty terapeuta dziecka. Bez względu na nazwę wszyscy oni pełnią jedną funkcję – są „adwokatami” uczniów, którzy z uwagi na swoje zaburzenie nie są w stanie w czytelny i jasny sposób zakomunikować swoich potrzeb i myśli.

Ich pracy przyświeca ten sam cel, wyposażenie ucznia z niepełnosprawnością w takie umiejętności, które pozwolą na zdobycie jak największej samodzielności.

Tylko podejście holistyczne osób pracujących z dzieckiem autystycznym może przynieść oczekiwane rezultaty i zniwelować ewentualne szkody płynące z niejednolitego oddziaływania na dziecko.

Zadnia terapeuty-cienia/nauczyciela-cienia/asystenta-cienia przebywającego z dzieckiem autystycznym w klasie można rozdzielić na kilka płaszczyzn.

• Pierwsza z nich to praca z nauczycielami i rodzicami oraz praca z dzieckiem, nie zapominając o kontekście relacji z klasą. Warunkiem efektywnej pracy jest określenie na początku zasad współpracy między asystentem, a nauczycielem prowadzącym, ewentualnie nauczycielem wspomagającym.
• Drugą płaszczyzną działania terapeuty-cienia jest praca z dzieckiem autystycznym w klasie. Praca asystenta-cienia z dzieckiem ma na celu niwelowanie deficytów jakie łączą się z tym zaburzeniem, a określone są w kryterium diagnostycznym DSM IV:

1. jakościowe zaburzenia interakcji społecznych,

2. jakościowe zaburzenia w komunikowaniu się,

3. ograniczone, powtarzające się i stereotypowe wzorce zachowań, zainteresowań i aktywności.

Wszystkie zadania terapeuty w dużej mierze zależą do tego,  na jakim poziomie funkcjonowania jest dziecko, z czym sobie radzi, a z czym ma problemy.

Terapeuta –cień poprzez ćwiczenia wykonywane w domu z dzieckiem kształtuje nowe umiejętności, które następnie powtarza, utrwala w szkole.

Jednocześnie obserwując dziecko w środowisku szkolnym jest w stanie określić jego deficyty w dostosowaniu się do danego otoczenia.

Takiej możliwości nie ma prowadząc terapię jedynie w warunkach domowych.

Jednocześnie nie istnieje taka możliwość, aby nauczyciele w szkole pracowali z dzieckiem autystycznym w taki sposób jak nauczyciel -cień, chociażby ze względu na brak czasu i konieczność pracy z dużą grupą dzieci wymagającą równie indywidualnego podejścia.

Warto, aby osoba, która chce być nauczycielem-cieniem posiadała:

1. wykształcenie obejmujące wiedzę w zakresie oligofrenopedagogiki,

2. szczegółową wiedzę na temat danego zaburzenia i rozumienie inności zachowań uczniów z autyzmem,

3. znajomość metod terapii, edukacji i rehabilitacji osób niepełnosprawnych,

4. szeroko rozumiane umiejętności komunikacyjne i zdolności empatyczne 

5. znajomość hierarchii potrzeb dziecka i umiejętności prakseologiczne (umiejętność osiągania założonych celów).

Brak terapii w polskim systemie edukacji powoduje, że wyłączamy z życia społecznego ogromną grupę rodzin z dziećmi z autyzmem i marnotrawimy szanse na przygotowanie ich do niezależności.

Nauczyciel terapeuta specjalista terapii dzieci i młodzieży z autyzmem i z ZA

będzie prowadził zajęcia dydaktyczno- wychowawcze, terapeutyczne i opiekuńcze z dziećmi i młodzieżą z tym rodzajem niepełnosprawności w: przedszkolach, szkołach podstawowych, gimnazjach, liceach, szkołach przysposabiających do pracy, szkołach zawodowych, ośrodkach szkolno-wychowawczych; przygotowuje uczniów z autyzmem i zespołem Aspergera do pełnego uczestnictwa w życiu społecznym.

Zadania zawodowe zostały opisane we wniosku o utworzenie zawodu nauczyciela terapeuty.(szukam tego wniosku)

Realizację tych założeń umożliwia także Karta Nauczyciela, w której Art 71b

w punkcie 2 mówi: w zależności od rodzaju niepełnosprawności (...) organizuje się kształcenie i wychowanie, które stosownie do potrzeb umożliwia naukę w dostępnym dla nich zakresie, usprawnianie zaburzonych funkcji, rewalidację i resocjalizację oraz zapewnia specjalistyczną pomoc i opiekę.

Z kolei asystent nauczyciela dziecka z autyzmem i z ZA ma wspierać integrację dzieci z tym rodzajem niepełnosprawności, zapewniać pomoc psychologiczno-pedagogiczną uczniom wymagającym szczególnego wsparcia ze względu na problemy wynikające z zaburzenia rozwoju, w celu zniwelowania zachowań niepożądane i nabywania zachowań adaptacyjnych.

Pełni rolę terapeuty cienia. Zadania zawodowe asystenta nauczyciela dziecka z autyzmem i z ZA zostały opisane we wniosku o utworzenie zawodu nauczyciela

terapeuty .

Iloraz inteligencji naszych dzieci mieści się w normie, najczęściej ponadprzeciętnej i wysokiej, co powoduje, że system wsparcia jest dla nich nieadekwatny.

Nie potrzebują bowiem form pracy charakterystycznych dla rewalidacji tj. zajęć korekcyjno-kompensacyjnych, dydaktyczno- wyrównawczych.

Potrzebują oddziaływań terapeutycznych w zakresie:

zaburzeń komunikacji (brak opóźnienia rozwoju mowy, ale widoczne ograniczenia

w zakresie zdolności do inicjowania i/lub podtrzymywania rozmowy/dialogu, nieporozumienia w kontakcie interpersonalnym, perfekcjonizm wypowiedzi, zaburzenia prozodii, nadmierne konkretne rozumienie języka),

zaburzeń rozwoju społecznego (zachowania oporowe, trudności w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji rówieśniczych, nieprzestrzeganie reguł społecznych, często wtórnie, na skutek niezrozumienia w grupie rówieśniczej i braku adekwatnego wsparcia pojawiają się agresja, depresja, zaburzenia lękowe o charakterze fobii itp., niekontrolowane, specyficzne zachowania, ruchy),

stereotypowych zachowań i specyficznych zainteresowań (m.in. przywiązanie

do rutyny, wymaganie niezmienności, fiksacje).

     W terapii uczniów z ZA chodzi głównie o uczenie zachowań społecznie akceptowanych, poprzez pracę nad umiejętnościami komunikacji i społecznymi, co może się odbywać wyłącznie poprzez intensywną pracę terapeutyczną na zasadzie "cieniowania" dziecka.

Terapia cienia polega na stworzeniu indywidualnego systemu motywacyjnego oraz stosowaniu podpowiedzi manualnych i werbalnych, aby dziecko miało możliwość uczenia się umiejętności społecznych i komunikacyjnych oraz stopniowo prowadzi do nabywania niezależności w codziennym funkcjonowaniu.

Polecam:

http://jestemza.weebly.com/uploads/3/1/5/0/31502101/list_do_ministerstwa-kluzik-kwiecien.pdf


 http://www.wszystkojasne.waw.pl/

ROZWÓJ KREATYWNOŚCI POPRZEZ TANIEC. (LABAN)

METODA GIMNASTYKI TWÓRCZEJ RUDOLFA LABANA

Twórcą metody gimnastyki twórczej, zwanej również metodą improwizacji ruchowej czy nowoczesnym tańcem wychowawczym był Rudolf Laban. Powstała ona w opozycji i w akcie protestu wobec ruchu odwzorowywanego, wykonywanego na komendę i polega na ruchu podejmowanym zgodnie z własną inwencją, fantazją i doświadczeniem. Zgodnie z tą koncepcją ćwiczenia gimnastyczne powinny mieć formę zadań otwartych, które zapewniają swobodę i możliwość decydowania o sposobie wykonywania ruchu, a tym samym wyrażania swojej indywidualności.

Podczas zajęć prowadzonych metodą Labana obowiązują zasady:

• każdy ćwiczący wykonuje zadania ruchowe na swój sposób ( bez pokazu),moja kinosfera
• zajęcia prowadzone są w luźno ustawionej grupie, a pozycja wyjściowa do ćwiczeń jest dowolna dla każdego dziecka,
• elementem towarzyszącym wykonywaniu zadań ruchowych może być muzyka.

Tematyka ruchu dotyka 16 podstawowych tematów. Za przykład zadań ruchowych dotyczący

pięciu zasadniczych tematów posłużą nam  przykładowe ćwiczenia w obrębie każdego z nich:

1. Wyczucie (świadomość) własnego ciała. 

- Gąsienica - leżenie przodem, dzieci pokazują jak porusza się gąsienica;

- Słoń, wróbel, kot... - naśladowanie ruchem wymienionych zwierząt (pokażcie jak porusza się kot, który próbuje upolować mysz);

- Kwiatek - dzieci pokazują jak rozwija się kwiatek, gdy świeci słońce i jak się zamyka, gdy słońce zachodzi;

- Dotykanie jedną częścią ciała do drugiej, np.: łokieć wita się z piętą, czoło wita się z kolanem, nos wita się z ręką.

2. Wyczucie ciężaru i czasu. 

- Piłka - dzieci pokazują jak odbija się ciężka piłka, a jak lekka dmuchana;

- Film - dzieci pokazują jak zachowują się ludzie na filmie, który jest przyśpieszony, a jak na filmie zwolnionym;

- Chwytanie baniek mydlanych, opadających liści lub, piórek.

3. Wyczucie przestrzeni. 

- Pułapka - dzieci wyobrażają sobie, że ich buty przykleiły się do podłogi, należy spróbować je 'odkleić';

- Motylki - dzieci pokazują jak fruwają motylki;

- Rysunki - przy muzyce dzieci rysują w powietrzu dowolne figury, następnie poruszają się po sali wg narysowanego przez siebie projektu.

 4. Rozwijanie wyczucia płynności ruchu i ciężaru ciała w przestrzeni i czasie.

- Pszczoły - (przy muzyce) slalom między kwiatkami;

- Wiatr - dzieci pokazują jak porusza się człowiek idący pod wiatr i jak idący z wiatrem;

- Swobodny taniec przy muzyce na pauzę przyjęcie zastygłej pozycji ciała.

 5. Adaptacja ruchów własnych do ruchów partnera lub grupy. - Lustro (w parach) - jedno dziecko wykonuje dowolne ruchy, drucie stojące naprzeciw niego powtarza je wiernie(zmiana ról);

- Taniec - dzieci tańczą przy muzyce, na pauzę dowolną częścią swojego ciała starają się dotknąć dziecka stojącego najbliżej.

 
Przy konstruowaniu toku zajęć obowiązują trzy zasady:
1. Zasada wszechstronności.
2. Zasada naprzemienności wysiłku i rozluźnienia. ( jak we wcześniej wspomnianej relaksacji)
3. Zasada stopniowania trudności.

W tej koncepcji wychowania fizycznego dziecko ćwiczy to, na co ma ochotę i na co je stać. Liczy wyłącznie na siebie, ponieważ nikt niczego mu nie narzuca, ale i nikt mu nie pomaga.

Założeniem gimnastyki twórczej Rudolfa Labana jest wiązanie ruchu ze słowem, rytmem i muzyką. Nauczyciel podczas zajęć nawiązuje do pór roku, ważnych wydarzeń, wykorzystuje znane dzieciom piosenki i wierszyki. Różnorodność form ruchowych oraz sposób zajęć stwarza dzieciom możliwość twórczego działania. Sprzyja temu atmosfera towarzysząca zajęciom: swoboda, humor, śmiech. Rudolf Laban duży nacisk kładł nie na efekt, lecz na sposób wykonania, tworzenia przez dziecko ruchu. Dziecko podczas zajęć jest jednocześnie aktorem i autorem.

Opracowała:

Justyna Kucharska

 W swoich założeniach metoda nawiązuje do Rozwijającego Ruchu w/g W. Sherborne.

http://www.sherborne-international.org/home/

Reedukacja posturalna, czyli wpływ postawy na funkcjonowanie człowieka. Dr Wilczyński

Dr Jacek Wilczyński 

NEUROFIZJOLOGICZNE PODSTAWY REEDUKACJI POSTURALNEJ.

Utrzymywanie zrównoważonej postawy przez człowieka jest specyficzną czynnością ruchową, wymagającą precyzyjnej współpracy wszystkich segmentów ciała w wyniku działania procesów dynamicznych przebiegających poza świadomością. Pośrednikiem w tej rejestracji oraz przetwarzaniu sygnałów aferentnych i generacji decyzji w drogach eferentnych jest OUN. Wymaga to stałej współpracy układów sensorycznych: proprioceptywnego, przedsionkowego, wzrokowego, słuchowego oraz ekstero i mechanoceptorów rejestrujących odchylenia rzutu środka masy ciała od wartości zadanej z układem wykonawczym realizującym korekcje minimalizujące te odchylenia . Można powiedzieć, że człowiek utrzymuje równowagę dzięki pracy mięśni szkieletowych pod kontrolą układu nerwowego. Układ nerwowy na podstawie otrzymanych informacji rekrutuje jednostki motoryczne, dobiera wartości progowe pobudzenia poszczególnych mięsni, ustala zasady ich koordynacji oraz wpływa na charakterystykę ruchu za pomocą procesów pobudzania i hamowania. Wszystkie te wpływy powodują zmiany w lepko-sprężystych własnościach całego ciała, wykonującego charakterystyczne ruchy oscylacyjne (wychwiania) podczas stania swobodnego .
           Przez równowagę człowieka należy rozumieć zdolność utrzymywania rzutu środka masy ciała (center of gravity - COG) wewnątrz powierzchni podparcia, wyznaczonej z grubsza przez obrys stóp. Jest to właściwość czysto funkcjonalna, mierzona na podstawie rejestracji sygnału reprezentującego przemieszczenia COG (tzw. kołysanie postawy). Stabilność postawy ciała jest pojęciem znacznie bardziej złożonym, związanym z możliwościami oraz własnościami dynamicznymi i charakterystyką wszystkich układów zaangażowanych w utrzymywanie równowagi. Dotyczy to przede wszystkim sprawności aparatu ruchu, szybkości reakcji i podejmowania decyzji oraz umiejętności prawidłowej analizy sprzecznych informacji o aktualnym stanie ciała, obejmujących położenie jego segmentów oraz ich prędkość i przyspieszenie .
    Mechanizmy kontroli postawy ciała człowieka nie zostały dotąd dostatecznie poznane. Tworzone są jednak ich hipotetyczne modele. W ostatnich latach do analizy postawy ciała zastosowano bardziej złożony aparat matematyczny. Typowy zapis rejestrowanych przez platformę posturograficzną wychwiań przypomina błądzenie przypadkowe. Wstępna analiza kształtu posturogramu pozwala stwierdzić, że sygnał ten oprócz stacjonarnej, niezależnej składowej szybkozmiennej zawiera trendy stochastyczne (składowe wolno-zmienne). Obecność składowej szybkozmiennej jest podyktowana istnieniem szumu w układzie kontroli postawy i występuje tylko w aktywności nerwowo-mięśniowej człowieka !
           James Collins opisuje wychwiania jako skorelowane błądzenie z dwoma charakterystycznymi regionami: krótszym, w którym trajektoria wychwiań jest skorelowana dodatnio, tzn. tendencja z przeszłości jest kontynuowana w przyszłości, oraz dłuższym - z korelacją ujemną, czyli bez kontynuacji trendu. Każdemu z tych regionów Collins  przyporządkowuje inny typ sterowania. W krótszym jest to sterowanie typu zamkniętej pętli (close loop control), podczas gdy drugiemu przypisuje się sterowanie typu otwartego (open loop control). Granica podziału obydwu regionów jest czułym wskaźnikiem wydolności układu posturalnego .

BIOFEEDBACK NA PLATFORMIE POSTUROLOGICZNEJ

    Sprzężenia zwrotne (feedback) w regulacji postawy ciała polegają na tym, że przyjęcie jakiegoś układu ciała jest źródłem pobudzenia określonych receptorów (głównie proprioreceptorów), co na drodze odruchowej powoduje zmianę tego układu, lecz reakcja ta powoduje kolejne pobudzenie i kolejną zmianę układu. System taki działa jak gdyby po pętli. Zastępcze sprzężenie zwrotne oznacza dostarczanie bieżących informacji o przebiegu ruchu lub o aktualnym układzie ciała inną niż normalnie drogą. Najczęściej zamiast informacji proprioceptywnych wykorzystuje się np. informacje wzrokowe bądź słuchowe. Jest to procedura dość często stosowana w rehabilitacji, w sytuacjach, gdy doznania proprioceptywne są niewłaściwe lub niedostateczne, by spowodować poprawny przebieg ruchu bądź przyjęcie właściwego układu ciała. W metodzie biofeedback największe znaczenie ma właściwe wykorzystanie wiarygodnej formy informacji zwrotnej. Odpowiednia i wiarygodna, tj. odpowiednio czuła oraz zbieżna z podjętą czynnością informacja zwrotna jest zasadniczym czynnikiem wpływającym na proces kształtowania danej funkcji. Wykorzystanie platform do biofeedbacku daje możliwość efektywniejszego uzyskania właściwej informacji zwrotnej, niż jest to w stanie zapewnić sam terapeuta. Innym aspektem biofeedbacku jest to, że metoda ta wymaga pełnego zaangażowania pacjenta. Osoba poddana terapii musi w pełni świadomie chcieć uczestniczyć w tej formie leczenia.
Rozwój postawy to efekt stopniowej integracji napięcia mięśniowego w trakcie rozwoju mechanizmu odruchu postawy. Kształtowanie nawyku postawy nie jest związane ze wzmacnianiem poszczególnych grup mięśni posturalnych, lecz z integracją ich funkcji w reakcjach nastawczych i równowagi. Postawa ciała uwarunkowana jest wieloma czynnikami, w tym także regulacją ośrodkową, której jakość związana jest ze stopniowo rozwijającym się w ontogenezie mechanizmem odruchu postawy. Prawidłowo funkcjonujący mechanizm odruchu postawy zawiera zależne od siebie składowe, tj. prawidłowe napięcie mięśni posturalnych, prawidłowe unerwienie reciprokalne oraz prawidłowe wzorce posturalne i motoryczne.
W przypadku obniżonego napięcia mięśni posturalnych, mechanizm odruchu postawy nie rozwija się prawidłowo, a dzieci kompensują jego niedobory ustawiając poszczególne odcinki ciała w sposób ułatwiający funkcjonowanie w warunkach grawitacji. Podstawowym problemem jest hipotonia posturalna, która zaburza funkcjonowanie pozostałych składowych mechanizmu antygrawitacyjnego. Uzasadnia to stosowanie w reedukacji posturalnej ćwiczeń kształtujących i doskonalących prawidłowy nawyk postawy metodą zastępczego sprzężenia zwrotnego (biofe?edback) na platformie posturologicznej. Biofeedback dostarcza ćwiczącemu natychmiastowego wzrokowego lub słuchowego sprzężenia zwrotnego obrazującego czynności wykonywane w danej chwili na platformie.

Reedukacja posturalna na platformie Biodex Balance System.

     Proponowane ćwiczenia na platformie Biodex Balance System to odmiany tych stosowanych przed lustrem posturograficznym. Kształtowanie i doskonalenie nawyku postawy na platformie jest związane z integracją funkcji poszczególnych grup mięśni posturalnych w reakcjach nastawczych i równowagi. Osoba ćwicząca ma wgląd we własny system posturalny na podstawie widocznego na ekranie własnego COP.
     Kształtując prawidłowy nawyk postawy na platformie należy pamiętać, że wyróżnia się dwa rodzaje nawyków ruchowych: zamknięte (wewnętrzne) i otwarte (zewnętrzne), powstające w zależności od rodzajów bodźców wyzwalających ruchy. Z nawykami zamkniętymi spotykamy się wówczas, gdy bodźce wywodzą się ze środowiska wewnętrznego (własnego ustroju), a ruch odbywa się w stosunkowo stałych, niezmiennych warunkach (np. ćwiczenia na stabilnej platformie z wykorzystaniem sprzężenia prostego). Nawyki otwarte odnoszą się natomiast do ruchów, które są reakcją na bodźce zewnętrzne, a ich przebieg związany jest z wyborem działania, cechuje je duża zmienność i nieprzewidywalność (np. ćwiczenia na ruchomej platformie z wykorzystaniem sprzężenia zwrotnego).
      Mówiąc o uczeniu się czynności i opanowywaniu nawyków ruchowych Schmidt (1988) proponuje rozróżniać dwa rodzaje kontroli ruchów, które w pewnym stopniu odnoszą się do wspomnianych nawyków ruchowych zgodnie z zasadą otwartej i zamkniętej pętli. Pierwszy odnosi się do uczenia nawyków wewnętrznych i pozwala na wykonanie czynności ruchowych w sposób, w którym polecenia przekazywane do narządów odbiorczych są z góry ustalone, a ruch przebiega bez zmian, niemal zawsze tak samo, zgodnie z ustalonym programem (wzorcem). Drugi rodzaj, czyli kontrola o pętli zamkniętej odnosi się natomiast do kontroli nawyków otwartych. Ten rodzaj kontroli nawyków pozwala na uwzględnianie podczas wykonywania danej czynności zmian w warunkach zewnętrznych, wykrywanie błędów w wykonywanych ruchach i bieżące korygowanie ich parametrów (Juras 2003).

Biodex Balance System  jest prostym i skutecznym urządzeniem do oceny i reedukacji posturalnej w warunkach statyki i dynamiki. Uzyskany wynik może być archiwizowany, również w formie wydruku-raportu.

       
 Platforma Biodex Balance System umożliwia:

• ocenę umiejętności utrzymania postawy na stabilnym podłożu tzw. równowaga statyczna (static balance)
• ocenę umiejętności utrzymania postawy na niestabilnym podłożu tzw. równowaga dynamiczna (dynamic balance)
• ocenę umiejętności utrzymania postawy w różnych kierunkach tzw. zakres stabilności (limits of stability)
• przedstawienie obiektywnych danych (wskaźnika stabilności odchylenia w płaszczyznach strzałkowej i czołowej, czasu przebywania w różnych obszarach tzw. kwadrantach, stopnia odchylenia platformy, danych porównawczych w przypadku testowania  dwóch kończyn itd.)
• ocenę stopnia niestabilności ciała, celem dobrania odpowiedniego obciążenia i stopnia trudności ćwiczenia (od łatwego do bardzo trudnego)
• trening propriocepcji i równowagi z dostarczeniem informacji zwrotnej tzw. biofeedback (dostępna w czasie rzeczywistym informacja zwrotna, która jest niezbędnym elementem procesu reedukacji nerwowo ? mięśniowej)
• ocenę równowagi i propriocepcji kończyn, wybranej kończyny i tułowia
• kontrolę stopnia niestabilności podłoża (0-12) celem odpowiedniego doboru obciążenia ? (stopnia trudności) poprzez system aktywnych siłowników
• pełną i obiektywną dokumentację stanu pacjenta i jego reedukacji posturalnej
• porównanie uzyskanych wyników do zdrowej populacji lub tworzenie własnych norm dla specyficznej grupy
• możliwość współpracy z systemem odciążenia BIODEX UWS (dynamiczne odciążenie, zabezpieczenie przed upadkiem)
• łatwe przenoszenie i transport urządzenia za pomocą kółek.

DIAGNOSTYKA  w rehabilitacji:

• Ocena FMS Funtional Movement Screen,
• Badanie rozkładu obciążenia kończyn dolnych
• badanie stabilności posturalnej
• Badanie aktywności elektrycznej mięśni (s EMG)

 W terapii ponoć przydatne programy to:
 

1.  Platforma balance game
2. Kinesis

  http://www.ump.gwsh.eu/pliki/fizjoterapia/metody_biomechaniczne/2%20-%20Rownowaga%20i%20stabilnosc%20posturalna.pdf

Z ŻYCIA WZIĘTE - MOJA CÓRKA JEST AUTYSTKA - AGATA BALOWSKA.

MOJA CÓRKA JEST AUTYSTKĄ.

 Nie mów tak. Jest po prostu inna. Wyrośnie – mówi rodzina.

Moja córka ma rozpoznany Zespół Aspergera i z niego nie wyrośnie zawsze będzie toczyła nierówną walkę  ze społeczną rzeczywistością, której nie rozumie. Uczy się jej, tak jak my uczymy się obcego języka, czy odmiennej kultury – zrozumie i wyćwiczy konieczne zachowania, ale nigdy nie będą one jej naturalną częścią.

   Kocham moją córkę i jednocześnie nienawidzę Zespołu Aspergera, bo przez niego nie mogę się do niej zbliżyć bez lęku, bez frustracji, bez rozpaczy.

Każdy dzień to rozpoczęty na nowo wysiłek wyłuskiwania dziecka z łupiny, w której jest zamknięte –  stoję przed nim i wołam :

- Halo! Tu jestem! Nie jesteś sama! Załóż buty!– a ona rozgląda się niewidzącym wzrokiem, szybuje daleko i dopiero podniesiony głos sprowadza ją na ziemię. – Nie krzycz -mówi. Pytam więc: Co miałaś zrobić? –  Umyć zęby? – odpowiada  pytaniem na pytanie, kompletnie zdezorientowana.

 Załóż buty, proszę. – Ok rzuca i biegnie do siostry wyrwać jej książkę; bo dla mojej córki istnieje w danej chwili tylko to, co znalazło się w jej umyśle, tak jak ta książka, którą nie chciała się podzielić z siostrą; reszta świata znika. Trzeba więc zacząć cały proces od nowa – Popatrz na mnie.

Załóż buty,  proszę.

I tak z każdą czynnością, każdego dnia.

Moja córka jest urocza, potrafi opiekować się dziećmi, współczuć innym, okazać miłość. Jest szalenie inteligentna i pochłania książki w zachłanny sposób. Ma fenomenalną pamięć, słownictwo i zdolności artystyczne, jest utalentowana zarówno humanistycznie, jak i w zakresie  przedmiotów  ścisłych. Języki  obce  to  dla   niej pestka.

 Jednocześnie nie potrafi nie wylizać talerza po jedzeniu, nie potrafi nie powtarzać w kółko  brzydkich słów, ograniczyć zmieniających się co jakiś czas tików – od mrugania oczami,

przez ciągnięcie nosem, chrumkanie. Nie potrafi nie wkładać palców do ust, popychać innych, krzyczeć, mówić głośno, choć sytuacja wymaga ciszy. Moja córka nie rozumie, dlaczego zwraca się jej uwagę, bo to inni prowokują ją swoim zachowaniem, a ona tylko reaguje -ktoś ją zaczepia, więc ona bije. Nie rozumie, że trzeba dostosować swoje reakcje do otoczenia.

W kinie lub autobusie mówi. Jak tu śmierdzi! Wyjdźmy stąd ! Mama, ja się zaraz zerzygam!

Kiedy przeżyje coś fascynującego i pochłaniającego ją, musi to odreagować. Zdobyłyśmy Luboń Wielki –  taka pierwsza świadoma wyprawa w góry na własnych nogach, z  poszukiwaniem szlaku, z pieczątką ze schroniska. Wysiłek fizyczny to duży problem dla mojego dziecka, ale jeszcze większym jest niepewność grawitacyjna –  lęk przed upadkiem na nierównej powierzchni spowodowany zaburzeniami równowagi.Atu wąska ścieżka,kamienie i korzenie, ślisko i stromo –   strach się bać! Szła powoli, czasem z asekuracją, ale doszła sama. Była dumna jak paw! Na drugi dzień urządziła piekło –

o wszystko awantura, wszystko to wina innych siostry, taty, moja. To sygnał –   było zbyt dużo wrażeń wczoraj. Dobrze wiedzieć, tylko żyć z tym trudno.

Dlatego za każdym razem, gdy coś planuję, zastanawiam się czy narażać ją i nas, rodzinę, na taki stres. A może pozwolić jej zostać w bezpiecznym świecie książek, gier i telewizora, a nie

narażać na taką frustrację i nadmiar bodźców? Tyle, że gdybym tak uczyniła, moje dziecko nie jeździłoby na hulajnodze i rowerze, co robi; nie weszłoby do basenu, a pływa; nie radziłoby sobie w szkole z kolegami i koleżankami, a ma przyjaciół i mimo trudności stawia czoło      o  trudnym społecznym sytuacjom.

Zespół Aspergera nie pozostawia mi wyjścia. Muszę podejmować niewygodne decyzje, znosić całodzienne awantury, społeczny wstyd, niechęć do własnego dziecka. Niektórzy mówią : Ona jest po prostu niemiła. A ja wiem, że moja córka jest autystką. Ma zdiagnozowany Zespół Aspergera, z którego nie wyrośnie, ale razem możemy jej pomóc, żeby żyło się jej łatwiej.  Dlatego proszę, nie osądzajcie innych po zachowaniu; spróbujcie ich  rozumieć. To bardzo ułatwi życie mojej córce i innym osobom z ZA .

 Agata Balowska

ZAPISY EEG A .....

 OBECNOŚĆ PADACZKI

 TRUDNOŚCI W UCZENIU SIĘ

 Okazuje się , że ok 30 % zdrowej populacji ma nieprawidłowy zapis EEG i nie ma objawów neurologicznych. Nieprawidłowy zapis EEG nie zawsze przesądza o istnieniu istotnej nieprawidłowości w mózgu i wcale nie musi świadczyć o występowaniu padaczki  i odwrotnie, prawidłowy zapis EEG nie przesądza o braku zaburzeń neurologicznych. Jakie są zatem dolegliwości neurologiczne? jaki jest stan kliniczny?

Mogą to być chwilowe zaniki świadomości, problemy z pamięcią , z koncentracją , zaburzenia emocjonalne w postaci wybuchów histerii, paniki czy agresji.

 Należy zaznaczyć, że padaczka nie zawsze wygląda klasycznie w postaci drgawek, ale może ona przebiegać pod postacią omdleń czy zaburzeń świadomości, choć w eeg nie widzi się ogniska zapalnego, ani zmian organicznych.

 Jeżeli chodzi o zapis samego EEG i rejestr fal  to:

1.  podwyższony poziomy fal mózgowych Alfa i Theta odpowiada za:

•  trudności w nauce –   co może powodować dezorganizację czynności mentalnych,

•  kłopoty z koncentracją i uczucie senności 

       2. zwolnione fale w lewym czole i przyspieszone w czole prawym może sugerować depresję,

     3. Stres – fale Beta 2 (pasmo wysokiej Bety)

    4. mix szybkości fal tj. zwolnienie czynności mózgu, zwłaszcza w rejonach czołowo-centralnych,  

       głównie w lewej półkuli,

       natomiast w prawej obserwuje się zwiększone pobudzenie; przy ADHD może pojawić się w  

      nadmiar fal szybkich w przednich partiach mózgu,

co owocuje 

• zachowaniami impulsywnymi, 

•       kompulsywnymi,
•  buntowniczymi 

 charakterystycznymi dla ADD, ADH.

Źródło: https://www.poradnia-konwaliowa.pl/dorosli/eeg-biofeedback/zaburzenie-a-fale-mozgu/

MNC