METODA GIMNASTYKI TWÓRCZEJ RUDOLFA LABANA
Twórcą metody gimnastyki twórczej, zwanej również metodą improwizacji ruchowej czy nowoczesnym tańcem wychowawczym
był Rudolf Laban. Powstała ona w opozycji i w akcie protestu wobec
ruchu odwzorowywanego, wykonywanego na komendę i polega na ruchu
podejmowanym zgodnie z własną inwencją, fantazją i doświadczeniem.
Zgodnie z tą koncepcją ćwiczenia gimnastyczne powinny mieć formę zadań
otwartych, które zapewniają swobodę i możliwość decydowania o sposobie
wykonywania ruchu, a tym samym wyrażania swojej indywidualności.
Podczas zajęć prowadzonych metodą Labana obowiązują zasady:
- każdy ćwiczący wykonuje zadania ruchowe na swój sposób ( bez pokazu),moja kinosfera
- zajęcia prowadzone są w luźno ustawionej grupie, a pozycja wyjściowa do ćwiczeń jest dowolna dla każdego dziecka,
- elementem towarzyszącym wykonywaniu zadań ruchowych może być muzyka.
pięciu zasadniczych tematów posłużą nam przykładowe ćwiczenia w obrębie każdego z nich:
1. Wyczucie (świadomość) własnego ciała.
- Gąsienica - leżenie przodem, dzieci pokazują jak porusza się gąsienica;
- Słoń, wróbel, kot... - naśladowanie ruchem wymienionych zwierząt (pokażcie jak porusza się kot, który próbuje upolować mysz);
- Kwiatek - dzieci pokazują jak rozwija się kwiatek, gdy świeci słońce i jak się zamyka, gdy słońce zachodzi;
- Dotykanie jedną częścią ciała do drugiej, np.: łokieć wita się z piętą, czoło wita się z kolanem, nos wita się z ręką.
2. Wyczucie ciężaru i czasu.
- Piłka - dzieci pokazują jak odbija się ciężka piłka, a jak lekka dmuchana;
- Film - dzieci pokazują jak zachowują się ludzie na filmie, który jest przyśpieszony, a jak na filmie zwolnionym;
- Chwytanie baniek mydlanych, opadających liści lub, piórek.
3. Wyczucie przestrzeni.
- Pułapka - dzieci wyobrażają sobie, że ich buty przykleiły się do podłogi, należy spróbować je 'odkleić';
- Motylki - dzieci pokazują jak fruwają motylki;
- Rysunki - przy muzyce dzieci rysują w powietrzu dowolne figury, następnie poruszają się po sali wg narysowanego przez siebie projektu.
4. Rozwijanie wyczucia płynności ruchu i ciężaru ciała w przestrzeni i czasie.
- Pszczoły - (przy muzyce) slalom między kwiatkami;
- Wiatr - dzieci pokazują jak porusza się człowiek idący pod wiatr i jak idący z wiatrem;
- Swobodny taniec przy muzyce na pauzę przyjęcie zastygłej pozycji ciała.
5. Adaptacja ruchów własnych do ruchów partnera lub grupy. - Lustro (w parach) - jedno dziecko wykonuje dowolne ruchy, drucie stojące naprzeciw niego powtarza je wiernie(zmiana ról);
- Taniec - dzieci tańczą przy muzyce, na pauzę dowolną częścią swojego ciała starają się dotknąć dziecka stojącego najbliżej.
Przy konstruowaniu toku zajęć obowiązują trzy zasady:
1. Zasada wszechstronności.
2. Zasada naprzemienności wysiłku i rozluźnienia. ( jak we wcześniej wspomnianej relaksacji)
3. Zasada stopniowania trudności.
W tej koncepcji wychowania fizycznego dziecko ćwiczy to, na co ma ochotę i na co je stać. Liczy wyłącznie na siebie, ponieważ nikt niczego mu nie narzuca, ale i nikt mu nie pomaga.
Założeniem gimnastyki twórczej Rudolfa Labana jest wiązanie ruchu ze słowem, rytmem i muzyką. Nauczyciel podczas zajęć nawiązuje do pór roku, ważnych wydarzeń, wykorzystuje znane dzieciom piosenki i wierszyki. Różnorodność
form ruchowych oraz sposób zajęć stwarza dzieciom możliwość twórczego
działania. Sprzyja temu atmosfera towarzysząca zajęciom: swoboda, humor,
śmiech. Rudolf Laban duży nacisk kładł nie na efekt,
lecz na sposób wykonania, tworzenia przez dziecko ruchu. Dziecko podczas
zajęć jest jednocześnie aktorem i autorem.
Opracowała:
Justyna Kucharska
W swoich założeniach metoda nawiązuje do Rozwijającego Ruchu w/g W. Sherborne.
http://www.sherborne-international.org/home/
