Wspomaganie (2).

DZIECI UPOŚLEDZONE UMYSŁOWO W STOPNIU LEKKIM

Upośledzenie umysłowe lekkiego stopnia jest złożonym, dynamicznym zjawiskiem, w którym współgrają różne czynniki, powodujące niewydolność czynności umysłowych. Różnorodność dzieci lekko upośledzonych umysłowo powoduje, że ich charakteryzowanie jest nie tylko trudne, ale też zawsze nadmiernie uogólniane, również rozpoznanie upośledzenia umysłowego lekkiego stopnia stwarza często poważne trudności. Wynikają one między innymi z podobnych objawów zachowania się dziecka zaniedbanego i upośledzonego umysłowo, ponieważ często warunki środowiskowe, z których dziecko pochodzi, mogą wpłynąć niekorzystnie na jego rozwój ogólny. W populacji upośledzonych umysłowo najliczniejszą grupę stanowią właśnie upośledzeni w stopniu lekkim, jest to najłagodniejsza forma niedorozwoju umysłowego. Charakteryzując dzieci lekko upośledzone należy wyróżnić trzy rodzaje uwarunkowań upośledzenia umysłowego lekkiego stopnia, polegających na:

1. istnieniu zmian (organicznych np. uszkodzenia tkanki nerwowej) w ośrodkowym układzie nerwowym,
2. istnieniu zmian w ośrodkowym układzie nerwowym przy jednoczesnym oddziaływaniu patogennych czynników środowiska rodzinnego,
3. oddziaływaniu patogennych czynników środowiska rodzinnego.

Tak więc specyfika dzieci upośledzonych umysłowo polega przede wszystkim na tym, że miały one znacznie gorsze niż przeciętne warunki rozwoju w sensie zarówno biologicznym, jak i społecznym.

Organizując odpowiednie oddziaływania wychowawcze i nauczające należy uwzględnić trzy aspekty charakterystyki dzieci lekko upośledzonych umysłowo:

1. Stosunek do własnego upośledzenia.
2. Odmienność w podstawowych obszarach funkcjonowania, tj. w myśleniu, mowie i motoryce.
3. Problemy związane z zachowaniem społecznym.

STOSUNEK DO WŁASNEGO UPOŚLEDZENIA

Z obserwacji wynika, że lekko upośledzone dzieci niekiedy doznają odrzucenia przez rówieśników już w wieku przedszkolnym. Jeśli tak się dzieje, to wynika to z nieodpowiednich oddziaływań wychowawczych osób dorosłych, a przyczyną odrzucenia bywa częściej podpadające zachowanie, zaniedbany wygląd dziecka, niż jego funkcjonowanie intelektualne. Małe dziecko nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że jest oceniane jako "inne i - nie rozumiejąc dlaczego dzieci nie chcą się z nim bawić, dlaczego przezywają je i wyśmiewają - staje się rozdrażnione, lękliwe lub agresywne. Okresem krytycznym dla dziecka lekko upośledzonego umysłowo jest rozpoczęcie nauki szkolnej. Najczęściej dopiero wtedy spostrzegana jest jego odmienność w tempie oraz sposobie uczenia się, o czym dziecko dowiaduje się od osób dorosłych, a także od rówieśników. Świadomość własnej, "gorszej" odmienności staje się coraz bardziej wyraźna. Częste niepowodzenia czy to szkolne, czy rówieśnicze, lekceważące traktowanie dziecka przez dorosłych, naruszające niekiedy jego poczucie godności, częste poczucie braku bezpieczeństwa wskutek niepełnego rozumienia poleceń, poczucie zagubienia w nowych i nieznanych sytuacjach, przy silnej potrzebie akceptacji - wszystko to są czynniki kształtujące podejście i stosunek do własnego upośledzenia. Świadomość własnych ograniczeń dzieci upośledzonych intelektualnie wzrasta wraz z wiekiem dlatego należy pamiętać, że reakcja młodzieży na uświadomienie sobie tego faktu (tzn. "gorszej" grupy społecznej, ograniczonego wyboru zawodu bezrobocia itp.) może być różna i zależy w dużej mierze od wsparcia, jakie otrzymuje w środowisku rodzinnym i poza nim, a także w szerszym środowisku społecznym. Część młodzieży upośledzonej umysłowo popada w bierność i przyjmuje zdarzenia losu z rezygnacją. Nieliczni próbują popełnić samobójstwo, inni aktywnie szukający dla siebie społecznej akceptacji, przystępują do grup dewiacyjnych, często popadając w nałogi. Istnieje jednak liczna grupa, która wchodzi w dorosłe społeczeństwo w taki sposób, że ich odmienność jest niezauważalna.

MYŚLENIE, MOWA I MOTORYKA

Zaburzenia w zakresie tych trzech funkcji tworzą specyficzny obraz dzieci lekko upośledzonych umysłowo.

MYŚLENIE

• Dzieci wykazują trudności w ujmowaniu związków i różnic pomiędzy zjawiskami,
• mają problemy z uchwyceniem istoty jakiegoś zdarzenia, przy opowiadaniu czy oglądaniu filmu gubią "wątek",
• mają utrudnione zrozumienie nowych zadań,
• przejawiają trudności w przestawianiu się z jednej czynności umysłowej na inną,
• cechują się małą pomysłowością, nie poszukują rozwiązań, są myślowo bierne, starają się naśladować innych, nie wykazują zainteresowań poznawczych,
• wolniej, mniej dokładnie i w węższym zakresie odbywa się proces spostrzegania,
• wyobrażenia są mniej dokładne a także słabsza pamięć,
• dzieci te mają zredukowaną zdolność do abstrakcyjnego myślenia: analizy, syntezy, uogólnień, dominuje zatem myślenie konkretno-obrazowe,
• proces uczenia jest u nich spowolniony i ograniczony czasowo - występuje nieregularna dynamika uczenia się.

MOWA 

Niezależnie od takich czy innych wad wymowy, mowa dzieci lekko upośledzonych umysłowo charakteryzuje się przede wszystkim ubogim słownictwem i trudnościami w uzewnętrznianiu swoich myśli. Mówią często ułamkami zdań, posługują się rzeczownikami i czasownikami, a rzadziej przymiotnikami. Również rozumienie innych ludzi jest utrudnione, szczególnie wówczas, gdy dziecko nie ma z nimi kontaktu ( np. teksty nagrane na taśmę są z trudem odbierane i komentowane ). Dzieci upośledzone odbierają przede wszystkim ruch, dynamikę, jaskrawość zdarzeń ( dźwięk i barwę ).

MOTORYKA 

U osób upośledzonych umysłowo w stopniu lekkim obserwujemy zarówno zaburzenia dotyczące globalnej motoryki, jak i koordynacji zmysłowo ruchowej. Szczególnie charakterystyczne są : hiperaktywność i dyspraksja. Hiperaktywność jest to zespół trwałego niepokoju i nieuwagi. Dzieci hiperaktywne mają trudności w kontrolowaniu swojego zachowania, szczególnie w sytuacjach siedzenia, stania, jedzenia, cechują się brakiem koordynacji czynnościowej, chwiejnością w spostrzeganiu, utrudnioną mową , zaburzoną lateralizacją itp. Wychowawczo oddziałujemy przez modelowanie, jak i wzmacnianie jego uwagi poprzez spokojne, dobrze "zorganizowane" zachowanie w obecności dziecka oraz nagradzanie czynności wykonanych w skupieniu. Dyspraksja ( niezdarność ), polega na nieprawidłowym "planowaniu" ruchów, braku koordynacji między nimi. Dzieci z dyspraksją muszą wielokrotnie powtarzać czynności, aby je opanować. Nie wyczuwają dobrze swojego ciała ( tzn. mają zaburzenia schematu ciała), w związku z czym nie wykorzystują jego możliwości., odnosi się wrażenie, że dzieci te mają zwiększoną wrażliwość na ból.

ZACHOWANIE SPOŁECZNE

Życie społeczne dzieci upośledzonych w stopniu lekkim jest z reguły bogatsze niż ich życie intelektualne, a w kontaktach społecznych uzewnętrzniają się ich uczucia oraz dążenia. W zakresie zachowań społecznych dzieci lekko upośledzonych umysłowo obserwuje się labilność emocjonalną i słabą kontrolę nad afektami - co często prowadzi do wybuchów złości i zachowań agresywnych; szybciej niż u zdrowych dzieci występują zniechęcenie i rezygnacja, połączone z płaczliwością ; bierność, zahamowanie, znaczna niepewność siebie, mniej lub bardziej nasilona lękliwość - ale obserwuje się też zachowania skrajnie przeciwne, jak brak dystansu, "lepkość" uczuciową, natrętne zachowanie. Nie są to właściwości wynikające z umysłowego upośledzenia, ale z przeżywanych przez upośledzone dziecko skutków własnego ograniczenia umysłowego. Szczególną właściwością psychiczną tych dzieci jest ich zwiększona zależność od innych ludzi, która wynika ze stosunku społecznego otoczenia do dziecka, ale także z jego stosunku do samego siebie: z niewiary w swoje umiejętności.

Realizacja założeń rewalidacji uczniów upośledzonych umysłowo zakłada :

• wyposażenie w zasób wiedzy, umiejętności i sprawności wyznaczonych programem, /dostosowanym przez nauczyciela prowadzącego do możliwości intelektualnych dziecka /;
• przygotowanie do życia, uspołecznienie;
• rozwijanie osobowości;
• dostosowanie się do sytuacji w pracy i w dostatecznym stopniu sprostanie wymaganiom tam stawianym;
• gospodarowanie pieniędzmi;
• obchodzenie się z urządzeniami użyteczności publicznej i umiejętne z nich korzystanie;
• wykorzystanie czasu wolnego.

Nauczanie i wychowanie dzieci upośledzonych musi prowadzić nie tylko do opanowania wiedzy i umiejętności niezbędnych do życia i wykonywania zawodu, ale także do ukształtowania umiejętności społecznego zachowania się. Nauczyciel, który pracuje z dzieckiem o obniżonych możliwościach intelektualnych powinien zdawać sobie sprawę z być może całkiem nowej dla niego sytuacji, wymagającej o wiele większego wysiłku, odpowiedniego podejścia, innego spojrzenia na szereg rutynowo dotychczas realizowanych czynności. Musi stać się poniekąd specjalistą w zakresie niepełnosprawności swojego ucznia. Wiąże się to z przygotowaniem całej bazy materiałowo- - dydaktycznej, metod rewalidacyjnych dostosowanych do kompensacji i korygowania różnego rodzaju braków.

Jak nauczyciel powinien reagować na potrzeby ucznia z niepełnosprawnością intelektualną ?

• okazywać dziecku swoje zainteresowanie,
• bazować na czynnościach prostych, znanych i lubianych przez dziecko,
• prowadząc zajęcia pracować na konkretach, uczyć teorii w powiązaniu z praktyką,
• szukać z dzieckiem porozumienia wszystkimi kanałami komunikacji,
• stosować pozytywne wzmocnienia,
• stopniować swoje wymagania w stosunku do ucznia,
• systematycznie kontrolować wykonywane przez dziecko czynności,
• nie eliminować dziecka z zajęć, nie stawiać żadnego kryterium uczestnictwa,
• dostosować swoje działania do możliwości i zainteresowań dziecka,
• przekazywać krótkie i precyzyjne komunikaty słowne,
• pozwalać na wielozmysłowe poznanie przedmiotów,
• pamiętać, że agresja nie jest chorobą wynikającą z upośledzenia umysłowego,
• każdy przejaw agresji traktować jako sygnał, wołanie o pomoc,
• pamiętać, że im bardziej nauczyciel wyciszy dziecko, tym trudniej znaleźć mu będzie źródło problemu,
• nie blokować i nie ograniczać dziecka, korzystać z potencjału danej cechy osobowości,
• dać dziecku prawo do wyrażania swoich uczuć.

Wspomaganie dzieci z trudnościami.(1)

"Jeżeli otrzymałeś czegoś więcej
niż inni w postaci dobrego zdrowia,
uzdolnień, energii, sukcesów,
radosnego dzieciństwa, harmonijnej
atmosfery domowej, nie traktuj tego
jako oczywiste.

Należysz do ludzi szczęśliwych
a zatem powołany jesteś,
aby wiele ofiarować innym..."

/ Albert Schweitzer /

    Celem świadomych oddziaływań dyd.-wych. w stosunku do uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi jest odpowiednie rozpoznanie tych potrzeb. Jest to jeden z elementów współczesnej diagnozy i obowiązującego programu nauczania. Potrzeby specjalne to wszystkie potrzeby dziecka wynikające z jego funkcjonowania, w tym z rodzaju niepełnosprawności. Rozpoznając potrzeby specjalne u swoich uczniów, nauczyciel powinien poznać dziecko poprzez zbieranie informacji z różnych obszarów jego funkcjonowania, a więc: sytuacji rodzinnej, zdrowotnej, zainteresowań, poprzednich doświadczeń dziecka, wiadomości i umiejętności. ( co nie jest takie oczywiste, i sprowadza się jedynie do ideału na papierze)

    Podstawą pracy dydaktyczno -wychowawczej z dzieckiem o obniżonej sprawności intelektualnej jest obecnie program szkoły masowej. Treści programowe są zatem jednakowe i obowiązkowe dla wszystkich uczniów w klasie, jednakże w przypadku uczniów z niepełnosprawnością intelektualną konieczna jest ich modyfikacja w zależności od możliwości danego dziecka.

DZIECI Z TRUDNOŚCIAMI W UCZENIU SIĘ

Wśród uczniów szkoły masowej można spotkać dzieci, które nie są w stanie bez specjalnej pomocy sprostać wymaganiom programowym, są one określane mianem "dzieci z trudnościami w uczeniu się" stąd konieczność modyfikacji tych programów w zależności od dynamiki rozwoju dziecka, przebiega on bowiem w sposób nietypowy, odmienny, dysharmonijny. Odmienność ta polega na tym, iż osiągnięcia rozwojowe dzieci w jednych funkcjach można określić jako bardzo wysokie, podczas gdy w innych jako niskie, a nawet bardzo niskie.

Dokonując charakterystyki uczniów z trudnościami w uczeniu się należy podkreślić, że termin ten odnosi się najczęściej do dzieci, które:

• cechują się poziomem intelektualnym w granicach normy, nieco poniżej i także powyżej niej,
• przejawiają zaburzenia w zakresie jednego lub więcej podstawowych procesów psychicznych tzn. w sferze procesów orientacyjnych, poznawczych, motorycznych,
• trudności w uczeniu się przybierają różną postać, powiększają się i nasilają, gdy brak właściwego postępowania z dzieckiem i redukują się oraz osłabiają, gdy dziecko uzyskuje odpowiednią pomoc,
• wymagają - w celu ich złagodzenia lub usunięcia - całkowicie odmiennego, specjalnego postępowania w procesie kształcenia i wychowania.

Tak więc podstawowym problemem tych dzieci jest fakt, iż częściej niż rówieśnicy - z trudem radzą sobie z pewnego typu zmianami w otoczeniu fizycznym i społecznym, a więc znacznie trudniej ( czasami wcale ) przystosowują się do tych zmian a w konsekwencji nie najlepiej funkcjonują tzn. czują się gorzej i nie spełniają w zadawalającym stopniu wielu wymagań oraz stawianych im oczekiwań.

To jak dziecko poradzi sobie ze zmianami wokół niego, czy się do nich dostosuje, czy nie, czy sprosta stale pojawiającym się nowym oczekiwaniom formułowanym przez otaczających je ludzi, czy nie zależy jednak nie tylko od niego samego, od możliwości jego organizmu. Zależy przede wszystkim od dorosłych, i to od ważnych dla niego dorosłych ( rodziców i nauczycieli ), a w miarę dorastania także od stosunków z rówieśnikami. Tworzony przez innych ludzi wokół dziecka, szczególnie właśnie przez osoby znaczące klimat, atmosfera emocjonalna decydują o jego rozwoju - i to zarówno o kierunku tego rozwoju, jak i o jego tempie i dynamice. Zatem to od innych ludzi zależy czy dziecko poradzi sobie z trudną sytuacją tzn. opanuje jeszcze jeden sposób na dobre, skuteczne zachowanie, czy też sobie nie poradzi i w efekcie nauczy się jeszcze jednego sposobu ucieczki z trudnej sytuacji. Zasadniczym problemem dzieci z trudnościami w uczeniu się jest, jak sama nazwa wskazuje utrudnione radzenie sobie z wymaganiami szkolnymi, nie są to jednak dzieci upośledzone umysłowo ani nawet opóźnione w rozwoju lecz nieco wolniej , ale przede wszystkim inaczej rozwijające się. Mogą natomiast stać się dziećmi upośledzonymi w rozwoju, jeżeli otaczający je ludzie nie zauważą tej inności i nie dostosują do niej swojego postępowania. Zaburzenia w zachowaniu oraz trudności w uczeniu mogą dotyczyć:

• sfery ruchowej i mowy, a więc dziecko nie opanowało w pełni różnych umiejętności związanych z nawiązywaniem i podtrzymywaniem kontaktu z innymi ludźmi, jest mało sprawne i mało zaradne;
• sfery poznawczej, dziecko nie w pełni prawidłowo odbiera i przetwarza stale napływające z własnego organizmu i z otoczenia informacje, ma trudności ze skupieniem uwagi czy korzystaniem z własnych doświadczeń ( utrudnione przypominanie );
• sfery jego przeżyć, czyli kontroli nad emocjami, odporności na podwyższone w sytuacjach trudnych napięcie emocjonalne. Dziecko jest więc albo nadaktywne emocjonalnie, tzn. reaguje bardzo silnie na drobne nawet trudności w działaniu, na trudności z kontrolowaniem swoich emocji, często przechodzi od jednego do drugiego stanu emocjonalnego w sposób dla dorosłego niezrozumiały, albo też dziecko sprawia wrażenie jakby go nic nie interesowało, jest ciche i spokojne; jego reakcje emocjonalne są słabo zróżnicowane, także nieadekwatne do sytuacji.

Natomiast zakłócenia w funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego u tych dzieci stanowi:

1. rozpraszalność uwagi,
2. nadruchliwość,
3. perseweracja, czyli trudności w przechodzeniu z jednej aktywności w drugą.

    Charakteryzując dzieci z trudnościami w uczeniu się , które można określić mianem dzieci z pogranicza między prawidłowym funkcjonowaniem a upośledzeniem umysłowym, należy podkreślić iż istnieje szereg właściwości wskazujących i ułatwiających rodzicom i nauczycielom zorientowanie się , co stanowi podstawową trudność dla dziecka, co jest jego główny problem, a co tylko dodatkiem, tzn. pojawia się sporadycznie, w pewnych okolicznościach:

1)

• dziecko odczytuje wyraz KOS jako SOK,
• odczytuje b jako p; d jako p; b jako d; n jako u,
• w głośnym czytaniu opuszcza, dodaje, zniekształca słowa, np. się odczytuje jako nie,
• według opinii słuchającego, umie przeczytać tekst ( bo szybko domyśla się, o co w nim chodzi dalej ),ale z trudem odczytuje wskazane palcem słowo, z trudem też wymienia kolejne składające się na dane słowo litery;

2)

• przepisując z tablicy, pisze w zeszycie 82 zamiast28,
• wykonuje poprawnie dodawanie i odejmowanie w pamięci, ale ma trudności z zapisaniem wyników,
• nagle ( dla dorosłego ) nie umie wykonać jakiegoś działania, które wykonywało poprawnie poprzedniego dnia, np. w ogóle nie pamięta tabliczki mnożenia, którą -
• zdawałoby się - już dobrze opanowało,
• zapytane po chwili o to samo udziela nieprawidłowej odpowiedzi, choć poprzednio była to odpowiedź poprawna;

3)

• dziecko często udziela tej samej odpowiedzi na kilka różnych pytań, zadawanych kolejno po sobie,
• rysuje stale to samo i nie potrafi tej czynności przerwać, np. rysuje kilka takich samych obiektów koło siebie np. statki, domki...,
• zadaje niekończące się pytania, zanudza nimi otoczenie, ale wcale nie wydaje się być zainteresowane uzyskaniem na nie odpowiedzi, udzielona odpowiedź nie ma większego wpływu na treść następnego pytania;

4)

• dziecko ma szeroko rozbudowane słownictwo, jest ono zbliżone do słownictwa otaczających je dorosłych , ale ma spore trudności z określeniem, np. czasu danego czasownika albo z wypisaniem z czytanki wszystkich przymiotników i przysłówków,
• zaczyna mówić jak gdyby "od połowy myśli",
• myli określenia typu wczoraj i dzisiaj;

5)

• w wielu sytuacjach mówi bardzo głośno i swobodnie, nie zauważając, że komuś może to przeszkadzać albo że tak nie wypada,
• jest niekiedy bardzo gadatliwe, dorosłemu zwykle trudno uciszyć je czy skierować jego uwagę na coś innego,
• śmieje się, często niezbyt adekwatnie do sytuacji;

6)

• bardzo szybko rozprasza się, nawet pod wpływem drobiazgów, bardzo słabych bodźców, jego uwaga jest bardzo delikatna i krucha,
• jednocześnie jest bardzo nieuważne, z trudem skupia się, z trudem koncentruje swoja uwagę nawet na rzeczach bardzo dla niego ważnych, np. cierpliwym wysłuchaniu polecenia czy wyjaśnienia nauczyciela dotyczącego sposobu działania w trakcie pisania sprawdzianu ( co i jak zrobić ).

Generalnie trudności dziecka dają się sprowadzić do następujących :

• dziecko patrzy, a nie dostrzega tego, co najważniejsze , czy też tego, o co akurat chodzi dorosłemu / przywiązuje zbyt wiele uwagi do zbyt wielu rzeczy naraz /;
• dziecko słucha, ale znów nie dociera do niego, to co ma dotrzeć zgodnie z intencją dorosłego/ jeżeli nawet koncentruje się na czymś, to na bardzo krótko i bardzo powierzchownie /;
• dziecko niewiele pamięta z tego, co mu się tłumaczy, nie może sobie czegoś przypomnieć akurat wtedy, gdy tego oczekuje dorosły;
• dziecko nie robi tego, co akurat ma robić, ani w taki sposób, jak się od niego oczekuje;
• reaguje często zbyt silnie całym sobą - i ciałem i umysłem / osłabiona jest kontrola motoryczna

Nie wszystkie wyżej wymienione grupy przejawów świadczą jednoznacznie o tym, iż mamy do czynienia z dzieckiem "z pogranicza". Jednakże:

• im więcej takich przejawów dotyczy dziecka,
• im bardziej są one nasilone i nasilają się w miarę upływu czasu,
• im dłużej trwają, utrzymują się,
• im bardziej powiązane są z występowaniem określonych sytuacji zewnętrznych, tym większa pewność, iż mamy do czynienia z dzieckiem z trudnościami w uczeniu się, które może być niekiedy bardzo nieszczęśliwe, zmęczone i obciążone, bowiem jest zmuszone do podejmowania wielu prób poradzenia sobie i spełnienia wszystkich oczekiwań stawianych mu przez dorosłych, jednakże często bez pozytywnego skutku.

Dokonując charakterystyki problemów, na które napotykają dzieci z trudnościami w uczeniu się - ze względu na dominujący typ objawów wyróżnia się :

1. Zespół niezgrabności ruchowej.
2. Zespoły nadpobudliwości psychoruchowej:
   1. nadruchliwość,
   2. nadpobudliwość emocjonalna,
   3. nadpobudliwość poznawcza.
3. Swoiste trudności w uczeniu się:

1. zaburzenia uczenia się czytania / dysleksja /,
2. zaburzenia uczenia się pisania / dysgrafia /,
3. zaburzenia uczenia się matematyki / dyskalkulia /.

Jak nauczyciel powinien reagować na potrzeby ucznia z trudnościami w czytaniu i pisaniu?

• stosować metody odpowiednie do potrzeb i możliwości każdego ucznia,
• zapewnić trening usprawniający zaburzone czynności,
• uczniom leworęcznym zapewnić odpowiednie narzędzia do pisania,
• nie stawiać uczniów w zbyt trudnych dla nich sytuacjach,
• nie dopuścić do wystąpienia blokady emocjonalnej,
• wygospodarować trochę czasu tylko dla konkretnego ucznia,
• zapewnić zajęcia dodatkowe,
• uwzględnić indywidualizację treści nauczania /opracować indywidualny program nauczania dostosowany do możliwości danego dziecka /,
• zapewnić odpowiedni system oceniania / ocena ma informować o postępach, nie może być karą za błędy /,
• w odpowiedni sposób poinformować klasę, dlaczego zajmujemy się uczniem w sposób szczególny,
• współpracować z rodzicami.

Prawidłowa postawa statyczna.

W przypadku dziecka z hipotonią dobrze widziany byłby pochyły blat stołu czy piłka wyzwalająca tzw. aktywne siedzenie.Poza tym dobrze sprawdzają się tzw rehabilitacyjne kliny .

http://stanley.poznan.pl/oferta/rehabilitacja-i-fitness/poduszki-do-siedzenia/


Źródła:
 www.terapis.pl
 https://pt.slideshare.net/Medi-Kor/diagnostyka-i-profilaktyka-wad-postawy

http://www.lili-plaf.pl/charakterystyka-wad-postawy-a-giczewska.html

UŚWIADAMIAJCIE DZIECI Z HIPOTONIĄ dlaczego ważne są ćwiczenia , pokazujcie obrazki, zdjęcia i sami dawajcie dobry przykład.

ZDROWO           - SKRZYWIONY KRĘGOSŁUP

LĘK SPOSOBEM KOMUNIKACJI DZIECKA Z NADWRAŻLIWOŚCIĄ (ZA, ASD,MW)

LĘK OD STRONY CHEMICZNEJ.

Merzenich opracował teorię wyjaśniającą wpływ wielu czynników na "autystyczną całość". 

W okresie krytycznym, jak mówi, u dzieci posiadających "geny" autyzmu niektóre sytuacje zbyt silnie pobudzają neurony. Prowadzi to do intensywnego, przedwczesnego uwalniania BDNF. Zamiast wzmacniania ważnych i wymaganych w danej sytuacji połączeń, wzmacniane są wszystkie. Zrozumiałe zatem okazuje się, że  osoby ze spectrum  są podatne na reagowanie lękiem w różnych sytuacjach.

 BDNF uwalniany jest w tak dużych ilościach, że okres krytyczny kończy się zbyt wcześnie "zamrażając" wszystkie istniejące, niewyspecjalizowane połączenia.

Dziecko pozostaje w ten sposób z mnóstwem niezróżnicowanych map mózgowych i skomplikowanymi zaburzeniami rozwojowymi.

Ich mózgi są przesadnie podatne na pobudzenie, a tym samym nadwrażliwe na bodźce sensoryczne.

 W przypadku słuchu, kiedy słyszą jedną częstotliwość, zostaje pobudzona cała kora słuchowa.

 Wydaje się, że tak właśnie działo się z Lauralee, która musiała zakrywać swoje „uszy cyborga”, kiedy słyszała muzykę.

Inne autystyczne dzieci są nadwrażliwe na dotyk i cierpią katusze, kiedy metki z ubrań dotykają ich skóry.

Teoria Merzenicha wyjaśnia także wysoką częstość występowania padaczki w autyzmie.

Z powodu uwalniania nadmiernej ilości BDNF mapy mózgowe są słabo zróżnicowane. Przez to wiele połączeń w mózgu zostało bez wyróżnienia i "specjalizacji".

 W tej sytuacji, kiedy tylko kilka neuronów jest pobudzanych, może zostać "uruchomiony" cały mózg.

 Wyjaśnia to także fakt posiadania przez dzieci autystyczne większych mózgów – BDNF powoduje nadmierne narastanie tłuszczowej otoczki wokół neuronów.

Badania ze skanami mózgu potwierdzają, że dzieci autystyczne rzeczywiście przetwarzają dźwięki w nietypowy sposób. Merzenich uważa, że niezróżnicowana kora mózgowa pomaga wyjaśnić ich problemy z uczeniem się.

Dzieci z niezróżnicowaną korą mają bardzo duże problemy z koncentracją - proszone o skupienie się na jednej rzeczy, doświadczają potężnego rozkojarzenia.

Jest to jeden z powodów częstego wycofywania się dzieci autystycznych z otaczającego świata i budowania wokół siebie muru.

Zdaniem Merzenicha ten sam problem w łagodniejszej formie może przyczyniać się do bardziej powszechnych i szerszych zaburzeń uwagi i koncentracji.

Dalej Merzenich stanął przed pytaniem, czy można cokolwiek zrobić, by przywrócić niezróżnicowane mapy mózgowe do normy, jakby przeszły okres krytyczny bez zaburzeń. Dla sprawdzenia pzeprowadzono następujący eksperyment. Używając białego szumu, zespół badaczy usunął u szczurów zróżnicowanie map słuchowych. Tym samym przywrócił je do stanu pierwotnego. Następnie, kiedy "uszkodzenie" było już faktem, badacze wprowadzili ponownie (przywrócili) zróżnicowanie map przy użyciu bardzo prostych tonów, stosowanych po kolei. Dzięki treningowi mapy wróciły do poziomu przewyższającego normę. A jest to – mówi Merzenich – właśnie dokładnie to, co chcemy zrobić u dzieci autystycznych.

Co stałoby się, gdyby możliwe było ponowne otwarcie plastyczności okresu krytycznego tak, aby dorośli mogli uczyć się języków w sposób charakterystyczny dla dzieci? Jakby przebywali we właściwym otoczeniu. Merzenich pokazał już, że plastyczność występuje również w wieku dojrzałym oraz pracując (skupiając uwagę) możemy zmieniać połączenia w naszym mózgu. Teraz jednak zastanawiał się,  czy można wydłużyć okres uczenia się bez wysiłku. Uczenie się w okresie krytycznym nie wymaga wysiłku, ponieważ jądro podstawne jest wtedy zawsze włączone. Tak więc Merzenich i jego młody kolega Michael Kilgard zaprojektowali eksperyment, w którym sztucznie włączali jądro podstawne u dorosłych szczurów, a następnie dawali im zadania wymagające nauki. Szczury w trakcie tych zadań nie musiały skupiać uwagi i nie dostawały nagrody za naukę. Za pomocą włożonych do jądra podstawnego mikroelektrod były utrzymywane w stanie "aktywnym". Badacze wystawili następnie szczury na działanie dźwięku o częstotliwości 9 Hz i obserwowali, czy mogą bez wysiłku wykształcić lokalizację mapy mózgowej dla tego tonu. Podobnie, jak młode osobniki robią to w okresie krytycznym. Po tygodniu Merzenich i Kilgard stwierdzili, że mogą stworzyć mapę mózgową dla tej konkretnej częstotliwości. Tym samym znaleźli sztuczny sposób na ponowne otwarcie okresu krytycznego u dorosłych. Następnie wykorzystali tę samą technikę do przyśpieszenia szybkości przetwarzania danych przez mózg.

 Zwykle u dorosłych szczurów neurony słuchowe mogą reagować na tony z częstością nie większą niż 12 impulsów na sekundę. Przez stymulację jądra podstawnego możliwe było „nauczenie” neuronów reagowania na jeszcze szybsze informacje - przetwarzały większą niż 12 ilość impulsów na sekundę. Otworzyli tym samym możliwość szybkiego uczenia się w późniejszych okresach życia.

 Jądro podstawne można włączyć przy użyciu elektrody, mikroiniekcji pewnych związków chemicznych lub leków.

 

 

 (BDNF, z ang. brain-derived neurotrophic factor) – białko wydzielane przez neurony, należące do rodziny czynników wzrostu nerwów, neurotroficzny czynnik pochodzenia mózgowego.

 LĘK JAKO MOTYWATOR.

   Michael Clarkson wie o lękach prawie wszystko i twierdzi, że: „Lęk jest blisko spokrewniony z niepokojem i często jest opisywany jako niesprecyzowane zdenerwowanie, niepewne, niestabilne uczucie, któremu czasami towarzyszy napięcie […] jest obawą przed czymś nieznanym. Może być wywołany przez zbliżające się wydarzenie, przez kumulację stresu lub presji albo strach przed określoną sytuacją […] Ludzie mogą nawet nie zdawać sobie sprawy ze źródeł lęku, a mimo to wpływa on na ich zdolność do podejmowania działań…”

    Tony Attwood sławny, praktykujący klinicysta ds. zespołu Aspergera poruszył ciekawy wątek, a mianowicie: Jak szczególne zainteresowania osób z autyzmem wpływają na redukcję występujących u nich lęków. Dlatego drodzy rodzice, gdy wasze dziecko przyniesie z podwórka „kolekcję” ubłoconych patyków, kamieni, kabelków, baterii, zielonych kapsli czy znalezionych skasowanych biletów autobusowych – nie reagujcie gniewem i nie wyrzucajcie z trudem zdobytych skarbów – wszystko to ma głębszy sens i nie wolno tych „zbiorów” lekceważyć…

„Na temat źródła funkcji szczególnych zainteresowań przeprowadzono niewiele badań, jednak z mojego rozległego doświadczenia klinicznego oraz autobiografii osób z zespołem Aspergera wynika, że zainteresowania te pełnią kilka funkcji (Attwood, 2012). Jedną z nich jest pokonywanie lęku.

Pokonywanie lęku- kiedy lęk jest źródłem wiedzy i wiąże się z chęcią pokonania go .( Asperegerowcy działacze:)

[…] Inteligentny i praktyczny sposób redukowania lęku polega na poznawaniu jego przyczyn: wiedza to lekarstwo na lęk dla wszystkich ludzi. Lisa Pyles matka chłopca z zespołem Aspergera, napisała w jego biografii, że zainteresowanie pomaga dziecku kontrolować jego lęki. Zainteresowanie syna czarownicami było sposobem na radzenie sobie ze strachem przed nimi (Pyles, 2002). Wielu rodziców potwierdza, że coś, co budzi lęk, może stać się przedmiotem szczególnego zainteresowania. Strach wywołany odgłosem spuszczanej w toalecie wody może zmienić się w zainteresowanie hydrauliką; duża wrażliwość na dźwięk odkurzacza może prowadzić do fascynacji różnymi odkurzaczami i sposobami ich działania. Słyszałem o kilku dziewczętach z zespołem Aspergera, które tak bardzo bały się burzy, że zaczęły się interesować prognozowaniem pogody, żeby umieć przewidywać jej nadejście. Liliana, kobieta cierpiąca na zespół Aspergera, powiedziała, że w dzieciństwie bardzo bała się pająków. Postanowiła jednak pokonać swój strach, czytając wszelkie dostępne książki na ich temat, a nawet szukając pająków, żeby je badać. Matthias napisał w mailu do mnie: „Kiedy jestem cały w strachu albo działam chaotycznie, wówczas zaczynam mówić o systemach alarmowych, którymi bardzo się interesuję”. 

Dzieci radzą sobie ze swoimi lękami, szukając otuchy i czułości u rodziców i przyjaciół, jednak ta metoda pokonywania niepokoju może nie być skuteczna w przypadku ich rówieśników z zespołem Aspergera.

Siła tych ostatnich tkwi jednak w umiejętności zdobywania wiedzy i gromadzeniu faktów, co może być sposobem na redukowanie lęku”(Attwood, 2013).

Badania, doświadczenie kliniczne oraz autobiografie pacjentów potwierdziły, że dzieci dotknięte zespołem Aspergera maja istotne problemy z rozumieniem i wyrażaniem emocji, a także grożą im zaburzenia lękowe, depresja lub problemy z panowaniem nad gniewem.

Jednakże dopiero zaczynamy się uczyć, w jaki sposób modyfikować skuteczne psychologiczne programy, takie jak terapia poznawczo – behawioralna (TPB) dla potrzeb dzieci z zespołem Aspergera. TPB rozwijano i dopracowywano przez kilkadziesiąt lat, a jej skuteczność w zmienianiu reakcji pacjenta na takie uczucia jak lęk, smutek czy gniew potwierdziły rygorystyczne  naukowe badania (Kutscher, Attwood, Wolff, 2007) […]

TPB przeznaczona dla dzieci z zespołem Aspergera składa się z dwóch etapów.

Pierwszym z nich jest edukacja afektywna, w ramach której dziecko uczy się o emocjach. Ta część terapii polega m. in. na pracy nad związkiem między myślami, uczuciami i zachowaniem. Dziecko uczy się, jak ujmować emocje w słowa i właściwie postrzegać różne sytuacje.

Kolejnym etapem jest restrukturyzacja poznawcza, polegająca na zaplanowaniu zajęć umożliwiających ćwiczenie nowych zdolności poznawczych.

Emocjonalny Warsztat

Tony Attwood opracował koncepcję Emocjonalnego Warsztatu, skuteczną strategię „restrukturyzacji poznawczej” i jedno z głównych ćwiczeń pozwalających naprawić konkretne uczucie. Terapeuta pracuje z dzieckiem w celu rozpoznania narzędzi mogących posłużyć do rozwiązania danego problemu dotyczącego negatywnych emocji, zwłaszcza lęków, smutku, gniewu.

 Narzędzia można podzielić na takie, które:

·      szybko i konstrukcyjnie uwalniają energię emocjonalną;

·      powoli uwalniają energię emocjonalną;

·      wspomagają zdolność myślenia

 

Narzędzia fizyczne

Młotek może reprezentować narzędzia lub działania, które w sposób fizyczny uwalniają energię emocjonalną. Opiekun rysuje młotek na dużym arkuszu, po czym obok zapisuje odpowiednie i bezpieczne fizyczne ćwiczenia proponowane przez dziecko. W przypadku małych dzieci może to być np. bieganie, skakanie na trampolinie czy zabawa na huśtawce. Starsze dzieci mogą zająć się jakimś sportem lub tańcem, aby wyładować nadmiar energii.

Narzędzia relaksacyjne

Takie narzędzia pomagają się uspokoić i spowolnić pracę serca. Można je oznaczyć rysunkiem pędzla, a w skład tej kategorii czynności mogą wejść np. rysowanie, czytanie i słuchanie muzyki. Dzieci z zespołem Aspergera często najlepiej się relaksują w samotności. Mogą potrzebować miejsca, w którym nikt im nie będzie przeszkadzał, gdzie skutecznie podreperują swoje emocje. Małe dzieci mogą się uspokajać poprzez delikatne bujanie oraz powtarzanie tych samych czynności, np. ściskanie miękkiej piłeczki.

Narzędzia towarzyskie

Ta grupa narzędzi pozwala wykorzystywać innych ludzi do kontrolowania własnych emocji. Cel polega na znalezieniu osoby (bądź zwierzęcia), która jest w stanie polepszyć nastrój dziecka. Wspólne spędzanie czasu musi być przyjemne i wolne od stresu, jaki czasem towarzyszy kontaktom międzyludzkim, zwłaszcza w większej grupie. Pamiętaj o powiedzeniu: „dwoje to para, troje to tłum”.

Narzędzia Intelektualne

Dziecko może zaproponować inny typ narzędzia (np. klucz), którego wizerunek będzie reprezentował tę kategorię narzędzi, wykorzystywanych do zmieniania mentalności, wzbogacenia wiedzy lub walki z niewłaściwymi przekonaniami. Dziecko zachęca się do używania siły intelektu w celu kontrolowania uczuć za pomocą różnych technik. W chwilach stresu młody człowiek może stosować metodę wewnętrznego dialogu, np. komentarze „Potrafię kontrolować emocje” lub „Potrafię zachować spokój”. Takie słowa dodają dziecku otuchy i pewności siebie.

Narzędzia specjalnych zainteresowań

Dzieci z zespołem Aspergera mogą doświadczać szczególnie intensywnej przyjemności, gdy oddają się swoim pasjom, w większym stopniu niż w przypadku innych pozytywnych doświadczeń. Młodego człowieka warto zachęcać do rozwijania swoich zainteresowań i odzyskiwania dzięki temu równowagi emocjonalnej stanowiącej przeciwwagę dla przyjemności. Czynność, której oddaje się dziecko, może je czasem całkowicie pochłaniać i niemal hipnotyzować, ale bywa to skutecznym sposobem na odseparowanie się od negatywnych emocji takich jak lęk czy gniew. Kiedy dziecko z zespołem Aspergera jest bardzo zestresowane, najskuteczniejszym sposobem na jego uspokojenie jest pozwolenie mu na samotne zajęcie się ulubioną czynnością.

Leki

        Czasem dzieciom z zespołem Aspergera przepisuje się leki pomagające kontrolować emocje. Jeśli dziecko zdradza wyraźne oznaki zaburzeń lękowych lub klinicznej depresji (mogącej objawiać się napadami gniewu, poirytowania czy apatii), wtedy warto zapisać mu odpowiednie leki. Jednak należy zadbać o to, aby środki farmakologiczne nie były jedynym narzędziem znajdującym się w naszym Emocjonalnym Warsztacie (Kutscher, Attwood, Wolff, 2007).

LITERATURA:

Martin L. Kutscher, Tony Attwood, Robert R. Wolff: „Dzieci z zaburzeniami łączonymi”, K. L. LIBER, Warszawa 2007

M. Clarkson „Codzienne Lęki”, KDC, Warszawa 2006

T. Attwood „Zespół Aspergera Kompletny Przewodnik”, Harmonia Universalis, Gdańsk 2013

Judith Bluestone AUTORKA programu HANDLE mówi:

Częścią tego, co określa nasze miejsce w spektrum jest fakt, że większość z nas nie ustanowiła jeszcze prawdziwego poczucia siebie, zarówno na poziomie propriocepcji, jak i emocji."

Słowa, które odnosimy do wrażeń dotykowych, mogą np. nie mieć żadnego sensu (w każdym razie i tak nienawidzimy niektórych z tych odczuć). Co to znaczy, że coś jest gładkie, szorstkie albo jedwabiste? Jak można ustalić znaczenie słów, które odnoszą się do względnego położenia w przestrzeni (słowa takie jak „pod” czy „pomiędzy”), kiedy nie wiemy gdzie sami jesteśmy w tej przestrzeni? Trzeba nas z mozołem uczyć powtarzając bez końca, żeby włożyć piłkę pod krzesło, podnieść kartkę papieru i włożyć ją pod książkę. Czas naszej reakcji na takie prośby będzie długi. Czasami reakcja będzie tak wolna, że inni pomyślą, iż nie usłyszeliśmy albo nie zrozumieliśmy lub że po prostu jesteśmy nieposłuszni albo leniwi. Dlatego będą powtarzać prośby, mówić je głośniej i z niecierpliwością: „Podnieś papier – powiedzą stukając niecierpliwie w jego brzeg – i włóż pod książkę”. Tu uderzą w książkę, pod którą mamy włożyć papier.

9 ZASAD DBANIA O SIEBIE.

1.RODZICU! ZASZCZEP W DZIECKU DUCHA SPORTU. AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA to podstawa zdrowia  psychofizycznego.

2.  CZAS NA SWOJE ZAINTERESOWANIA I PRZYJEMNOŚCI ( Daj dziecku czas na poznanie siebie, żeby znalazło swoje mocne i słabe strony).

3. POLUB SIEBIE- Traktuj siebie jak swojego najlepszego przyjaciela. Dziecko , które czuje się akceptowane jest szczęśliwe i bezpieczne.

4. ZADBAJ O SWÓJ: 

·         WYGLĄD

·          HIGIENĘ

·          ZDROWIE ( co robić , żeby zachować zdrowie?), naucz dziecko odpoczywać i relaksować się)

  

(Stwórzcie razem taki plan pielęgnacyjny;)

 MYŚL POZYTYWNIE , UDA MI SIĘ. ( buduj pozytywny obraz samego siebie, za pomocą doświadczeń, swojej pomysłowości i wspierającego, bezpiecznego otoczenia)

6. JAK SIĘ NIE UDA, POWIEDZ SOBIE TO NIC. Następnym razem będzie lepiej. (Naucz dziecko radzić sobie z niepowodzeniami i frustracjami, elementy terapii kognitywnej)

 7.   BROŃ SWOICH GRANIC I SWOJEGO ZDANIA . Nie bój się powiedzieć „TAK” sobie, nawet jeśli to oznacza powiedzenie „NIE” innym.

8. SPRÓBUJ PRZEKAZAĆ DZIECKU, ŻE NIE JESTEŚMY IDEALNI , CZASEM ZDARZAJĄ SIĘ BŁĘDY czy POMYŁKI  Spróbuj wybaczać sobie swoje błędy i odpuść to, czego nie jesteś wstanie kontrolować. 

9. RODZICU! ZAANGAŻUJ DZIECKO W OBOWIĄZKI DOMOWE.(dzięki temu poczuje się ważne i potrzebne w rodzinie )

 MNC

HIPOTONIA CO JEST WAŻNE NA PRZYSZŁOŚĆ.

    Worek do którego wrzuca się dzieci z hipotonią jest bardzo duży, szkoda że nie jest to worek ŚW. Mikołaja :) Co mam na myśli ?  Otóż w tym  miejscu znajdują się dzieci z autyzmem, za, adhd, add , z niezdiagnozowanymi  zaburzeniami genetycznymi, metabolicznymi, chorobami tkanki łącznej,  i także dzieci z upośledzeniem umysłowym. Oczywiście czasem jest trudno zdiagnozować jakieś dziecko i stanowi to niezwykłe wyzwanie, ale w praktyce spotykam się głównie tylko z diagnozą : hipotonia i całą masą komponentów (dodatkowych objawów), w których zaburzeniu ulegają różne sfery tzn.: z trudnymi zachowaniami, zaburzeniami emocjonalnymi, adaptacyjnymi, dezorganizacyjnymi i wieloma innymi o których tu nawet nie wspomniałam.

 To prawda zespół ten stanowi niezwykłe wyzwanie diagnostyczne, ponieważ jest to nieswoisty zespół objawów i nie stanowi on odrębnej jednostki chorobowej. Jednak diagnozę trzeba urzetelniać i uzupełniać.

Najistotniejsze jest ustalenie, czy obniżonemu napięciu mięśniowemu towarzyszą inne objawy. W początkowych stadiach chorób hipotonia może stanowić dominujący objaw, co tym bardziej utrudnia diagnostykę dziecka wiotkiego.

 Ustalenie rozpoznania wymaga współpracy wielu specjalistów m. In.: neonatologa, neurologa, okulisty, genetyka, specjalisty chorób metabolicznych, ortopedy. Jak i również wykonania wielu badań dodatkowych.

Bardzo ważne jest ustalenie przyczyny, chociażby z powodu planowanej operacji, kiedy anestezjolog  zapyta Cię o to, ponieważ są inne procedury postępowania w przypadku hipotonii typu ośrodkowego, a zupełnie inne w hipotonii pochodzenia obwodowego.

Przyczyny:

  Przyczynę obniżonego napięcia mięśniowego można rozpatrywać w czterech głównych aspektach:

·      hipotonia pochodzenia ośrodkowego; w wyniku niedotlenienia, krwawienia śródczaszkowe, zakażenia ośrodkowego układu nerwowego, encefalopatii, czyli uszkodzenia mózgu wywołane różnymi czynnikami np.: toksynami, truciznami, metalami ciężkimi

·      hipotonia pochodzenia obwodowego; choroby układu nerwowo- mięśniowego (rdzeniowy zanik mięśni, neuropatie, miopatie wieku niemowlęcego),

·      zaburzenia genetyczne, w których obecne są cechy dysmorfii, czyli charakterystyczne cechy wyglądu dla danej jednostki chorobowej, które odróżniają dziecko od ogólnie przyjętego kanonu urody (Zespół Downa, Zespół Willego i Pradera),

·      choroby tkanki łącznej; elastopatie pierwotne np.: Zespół Ehlersa i Danlosa, lub elastopatie wtórne w wyniku przebiegu chorób metabolicznych.

 Zjawisku samej hipotonii poświeciłam ten blog. Przypomnę tylko, że  nazwa  hipotonia/obn w Pl jest stosowana zamiennie, natomiast  w Anglii  ponoć nie jest to tożsame. Obniżone napięcie mięśniowe nie oznacza hipotonii.

Obniżone napięcie mięśniowe (hipotonia) jest to deficyt zdolności do utrzymania kontroli postawy ciała przeciwko sile grawitacji.

 Inna definicja wiotkości  to zmniejszony opór na ruchy bierne kończyn, z często występującym zwiększonym zakresem ruchów w stawach. Określana jest również „zespołem dziecka wiotkiego”(flopy child)

Objawy

Często mówi się o triadzie objawów u dziecka z obniżonym napięciem mięśniowym jest to:
dysmorfia + hipotonia + choroba metaboliczna.

Przy różnicowaniu przyczyn wiotkości, należy również uwzględnić:

·      wiek dziecka (noworodek, niemowlę, dziecko)

·      obecność niedowładu

·      ocenić odruchy fizjologiczne (prawidłowe, wygórowane, osłabione, nieobecne)

·      przeprowadzić dokładny wywiad rodzinny – choroby matki (miastenia, dystrofia miotoniczna)

·      przeprowadzić dokładny wywiad okresu prenatalnego ( ruchy płodu), okresu okołoporodowego ( obniżona punktacja w skali Apgar, może sugerować obniżone napięcie mięśniowe od chwili narodzin)

·      ustalić lokalizację zmian

U niemowląt dodatkowo obserwuje się:

·      niechęć do leżenia na brzuchu

·      trudności w podpieraniu się na przedramionach po 3 miesiącu życia

·      po 4 miesiącu pozostają zgięte kolana

·      dodatkowo stabilizują się zaciskając pięści

·      niechętnie czworakują/raczkują, jako formę lokomocji często wybierają shuffing czyli przemieszczanie się na pośladkach. 

Leczenie dzieci z obniżonym napięciem mięśniowym jest uzależnione od jego przyczyny.

 Fizjoterapia jest bardzo ważnym czynnikiem terapeutycznym, pozwala na zapobieganie następstwom hipotonii tj: deformacjom w obrębie układu kostnego, jak również przeciwdziała zmianom w budowie i funkcji mięśni.

Objawy kliniczne /konsekwencje:
(dotyczące narządu ruchu i postawy dziecka z obniżonym napięciem mięśniowym) :

·      trudno wykrywalne odruchy toniczne,

·      obecne są odruchy rdzeniowe

·      trudność w utrzymaniu prawidłowej pozycji ciała,

·      deficyt reakcji prostowania

·      skłonność do przyjmowania pozycji nieprawidłowych i niezwykłych

·      duży, wypukły brzuch, koślawe kolana

·      dzieci te preferują siad W (pupa między stopami)

·      dziecko jest ciche, zadowolone, mało ruchliwe

·      ma słabe ruchy oddechowe

·      cichy głos, otwarte usta, trudności z gryzieniem, wady wymowy

·      przeprosty w stawach kolanowych i łokciowych

·      często podpiera głowę

·      w pozycjach wysokich szuka dodatkowej stabilizacji np. zahacza nogą o krzesło, opiera się plecami o ścianę.

                                                                                                                                  MNC,

Badanie kliniczne dziecka z obniżonym napięciem mięśniowym:

Próba trakcyjna
Próba trakcyjna pull to sit , dziecko leżące na plecach, podciąga się za ręce, aby linia ciała utworzyła z podłożem kąt 45°. W tej pozycji głowa zdrowego niemowlęcia powinna być utrzymana w linii tułowia lub przygięta do mostka. Opadanie głowy do tyłu poza okresem noworodkowym świadczy o hipotonii osiowej.

Objaw szarfy
Objaw szarfy szraf sign, bada się u dziecka leżącego na plecach, próbując „owinąć” kończynę górną wokół szyi dziecka, jeśli możliwe jest przesunięcie łokcia poza linię środkową ciała, świadczy o to obniżonym napięciu mięśniowym w obrębie obręczy barkowej dziecka.

Odruch Landaua
Odruch Landaua central suspension, dziecko układa się na dłoni badającego, brzuchem do podłoża. Ocenia się ułożenie głowy, krzywizny tułowia oraz stopień zgięcia kończyn. U zdrowego noworodka, głowa może opadać, tułów jest łukowato zgięty, kończyny zwisają w pozycji zgięciowej. W przypadku dziecka wiotkiego w okresie noworodkowym kończyny zwisają bezwładnie, tułów tworzy łuk, głowa opada.

Objaw luźnych barków
Objaw luźnych barków shoulder suspension, bada się trzymając dziecko pod ramionami i unosząc je. Dziecko z obniżonym napięciem mięśniowym, nie przeciwdziała sile grawitacji i wyślizguje się, głowa opada.

Objaw scyzoryka
U dzieci w drugim półroczu, bada się objaw scyzoryka. Sadza się dziecko i obserwuje jego reakcję. Zdrowe niemowlę utrzymuję tę pozycję, głowa jest najwyższym punktem, natomiast dziecko z obniżonym napięciem mięśniowym zgina plecy w łuk, lub całkowicie kładzie się na udach, nie kontroluje głowy.

Dziecko z hipotonią charakteryzuje się małą aktywnością ruchową, dużo śpi, różnorodność jego ruchów jest uboga i nie jest chętne do obserwowania świata czy czerpania z niego doświadczeń.

Dziecko z hipotonią mięśniową charakteryzuje się niską aktywnością ruchową. Niemowlę śpi dużo a gdy nie śpi to jego motoryka jest bardzo uboga, porusza się bardzo mało. Takie dziecko nie jest chętne do obserwowania świata wokół niego i zbierania doświadczeń. Co możesz zrobić aby to zmienić i mu pomóc ? 
Wspieranie dziecka z hipotonią mięśniową w warunkach domowych ( innym razem).

 W przypadku dziecka starszego należy pamiętać, że to rodzice bądź ktoś inny z rodziny ( dziadek, rodzeństwo, kuzyni)  dają dziecku przykład prezentując swoje podejście do aktywności fizycznej . Chodzi o to aby zaszczepić iskrę entuzjazmu do ruchu.Dobrym bodźcem do aktywności ruchowej jest również zwierzę domowe tj pies lub kot.