INTELIGENCJA OSOBISTA(3). Lepszy start.

Co to jest inteligencja osobista?

• pod nazwą  kryje się zdolność poznawania samego siebie, panowania nad tym co się myśli i czuje i rozumienia dlaczego coś się robi.

Wszystko to składa się na OBRAZ SAMEGO SIEBIE/SAMOŚWIADOMOŚĆ. 

 ROZUMIENIE KIM SIĘ JEST I CZEGO SIĘ CHCE.

• ale nie tylko to, inteligencja osobista oznacza znajomość siebie i zdolność wzięcia odpowiedzialności za to , co się w życiu robi ( wychowywanie tylko przez karanie zabiera taką odpowiedzialność i niezależność).
• to również zaradność, dzięki której wiemy, co zrobić , nie mając nikogo, kto by nam powiedział, podpowiedział ( a wszyscy wiemy jakie to trudne w przypadku dzieci z Za).

        Jeżeli dzieci robią tylko to co każą im robić rodzice, nauczyciele i rówieśnicy, pozwala im to dużo mniej myśleć i przyczynia się do tego ,że wyrosną na ludzi bez swoich umysłów . ( Myśl sam/sama- ale stwórz taką szansę Rodzicu). Bo jednocześnie chcemy żeby nasze dzieci robiły to co im mówimy , ale i chcemy żeby myślały samodzielnie tzn . same za siebie. Można to osiągnąć, ale należy pamiętać o jednym -dzieci potrzebują czasu na myślenie oraz szansy na podejmowanie własnych samodzielnych decyzji i dokonywania wyborów, żeby mogły wyrobić sobie swój stosunek do świata.

Inteligencja osobista pomaga nam wszystkim rozwiązywać NASZE PROBLEMY ŻYCIOWE.
oznacza ona zrozumienie tego, kim jesteśmy, w jakiej jesteśmy sytuacji i czego chcemy ( praktyczne, pragmatyczne określenie celu).np.:

• problemy z ortografią- dziecko wymyśla swoje metody zaradcze: sprawdza w słowniku i komputerze pisownie, wie ,że jest ona coraz lepsza  i wie że w dalszym ciągu  musi nad ortografią popracować.

• dziecko impulsywne i wybuchowe- zna swój charakter, próbuje go kontrolować, kiedy traci panowanie nad sobą liczy do 10 , szuka innych sposobów , które pozwala mu się wyciszyć i zdobyć panowanie na sytuacją.

• Dziecko, które często zapomina co ma zrobić ( używa notatnika lub kartek) żeby zaplanować rzeczy które ma zrobić.

ROZWIJANIE INTELIGENCJI OSOBISTEJ:
JAK SIĘ ROZWIJA INTELIGENCJA OSOBISTA:
CO MOŻNA ZROBIĆ BY POMÓC:

MYŚLENIE I UCZUCIA. IDEE PRZEWODNIE.

1. Rozmawiajmy z dziećmi o tym, co czuja i myślą o różnych sprawach.
2. Zachęcajmy je do realizowania(czasami samodzielnego) własnych przedsięwzięć i pomysłów.
3. Rozmawiajmy o tym, co chcą robić i dlaczego, zachęcajmy je do formułowania zamierzeń i wyznaczania sobie celów.
4. Pokażmy im , jak tworzyć plany tego, co zamierza się robić, i opowiadajmy im o własnych planach.
5. Zachęcajmy je do sprawdzania , jak sobie radzą i modyfikowania planów, kiedy jest to potrzebne.
6. Znajdujmy czas na powtórkę z wydarzeń i pomagajmy dzieciom krytycznie ocenić to , co zrobiły.
7. Zachęcajmy dzieci , żeby oceniały swoje postępy i znajdowały sposoby osiągania coraz lepszych wyników.

Inteligencja językowa(2) - planowanie wypowiedzi, wyrażanie samego siebie i obrona własnego zdania.

    Jako logopeda i psycholog pracujący z dziećmi z ZA skupię się w tym miejscu  na 3 podstawowych kwestiach :

1. inteligencji posługiwania się słowem 

2. inteligencji osobistej

3.inteligencji społecznej.

INTELIGENCJA JĘZYKOWA:

   Posługiwanie się językiem w celu rozwiązywania problemów to meritum. Innymi słowy to osiąganie swojego celu - mówiąc, dzięki mówieniu. Dzieci stosują rozmaite sposoby i są w tym niesamowite. Czasem jednak dzieciaki z trudnościami: ze spectrum, z adhd i innymi problemami mają problem z komunikacją, wyrażeniem siebie czy osiąganiem celu. Powoduje to , że stają się impulsywne, szybko wybuchają czy wręcz przeciwnie wycofują się z mówienia (milczą), niecierpliwią lub po prostu jąkają. Do tych trudności przykleja się zwykle lęk, który towarzyszy sytuacjom społecznym i potęguje uczucie niezrozumienia - i tak błędne koło zamyka się.

Czasami słowa po prostu nie chcą przyjść i nie przyjdą ,  jeśli ich tam nie ma , choćbyś nie wiem jak się starał . ( dziecko 6 lat)

Jak możemy i pomóc?

           

TRENING SYTUACJI.

TRENING UMIEJĘTNOŚCI SPOŁECZNYCH.

SAMO ŻYCIE.(narady rodzinne, wspólne rozwiązywanie problemów, trudności, uwzględnianie swoich punktów widzenia, itp.)

np.:  

• Jak przekonywać innych członków rodziny do swoich pomysłów. Wyjazd wakacyjny:) przekonanie innych.

 

Dziecko najpierw uważnie wysłuchało członków rodziny , a potem wyjaśniło dlaczego każdy z nich dobrze by się bawił w miejscu , które ona wybrała i które proponuje.

• Porównywanie ofert atrakcyjnej sprzedaży- problem zepsuta kuchenka:) 

 Najpierw oglądamy z dzieckiem oferty a potem wybieramy w/g zasady (kryterium) przystępna cena i fakt , że jest ona rekomendowana przez konsumentów jako najlepszy zakup.

• Kasia zdenerwowała się, bo kupiła bardzo drogi zegarek,   który popsuł się już  po roku.

 Mama przekazuje dziecku, że najpierw dzwoni do salonu napraw.

Mówi co się dowiedziała tzn przez telefon  powiedzieli jej ze naprawa będzie kosztowała tyle samo co nowy zegarek.

 Napisała więc do producentów, ale gwarancja wygasła.

Napisała ponownie i tym razem przekonała producentów. 

Nauka rozwiązywania problemów dzięki językowi ( mówionemu czy pisanemu).

Zdj.

Jak rozwija się inteligencja językowa?

Rozwija się już w niemowlęctwie kiedy dziecko słucha słów i gaworzy w odpowiedzi, tworzy się relacja.Później owy rozwój jest kontynuowany podczas doświadczeń mówienia i słuchania, w tym także mówienia do siebie.

Czasem moje najlepsze rozmowy są wtedy , kiedy rozmawiam ze sobą bo nikt mi wtedy nie przerywa.(dziecko lat 5)

            W zwykłej rodzinie IJ najbardziej rozwija się w stwarzaniu okazji do wspólnych rozmów  , w opowiadaniu sobie nawzajem , co się przydarza: co słychać?, co robiłaś? jak ci minął dzień, co ci się dziś przytrafiło, to wszystko są zaproszenia do ćwiczenia inteligencji językowej.

Zdj.

I J rozwija się w sytuacjach, w których daje się dzieciom czas i możliwości do wyrażenia swoich poglądów, przekonań -słowami. Oczywiste jest ,że dzieci potrzebują bodźca (wkładu) który im to ułatwi ( np. pytań lub ćwiczeń (działań), jako powiedzenia co nowego słychać, albo umożliwienie przyjęcia odpowiedzialności tj.kontroli za to co mówią, np. mówiąc tak wiele lub tak mało , jak same zechcą.

Zdj.

MÓWIENIE I MYŚLENIE. IDEE PRZEWODNIE.

1. Uczymy dzieci zastanawiania się.

Rozmowa z dzieckiem powinna polegać na obustronnej współpracy.Zachęcajmy je aby było partnerem , który na równi z nami uczestniczy w rozmowie.

        2. Pomóżmy dzieciom mówić i słuchać.

Dziecko , które niewyraźnie słucha popełnia błędy w wymowie.

3. Zawsze podawajmy powody i pytajmy o powody. 
4. Grajmy w gry słowne.  
5. Czytajmy swoim dzieciom i pomagajmy im czytać . 
6. Zadawajmy pytania i rozmawiajmy o tym , co czytamy.  
7. Podsuwajmy dzieciom rzeczywiste powody do pisania.

 

                                                                                

MOTORYKA PISANIA i ROZPROSZONA UWAGA- MAMO DLACZEGO JEST MI TAK TRUDNO?

Dziecko ze zdiagnozowanym autyzmem i zespołem Aspergera zwykle nie ma trudności z nauką i przyswajaniem nowych wiadomości.

 Problem stanowi skupienie uwagi a raczej jej brak.

                 Mój syn przynosił ze szkoły mnóstwo niedokończonych zadań. Traciliśmy wiele czasu by uzupełniać wszystkie zaległości, do tego dochodziły jeszcze zadania domowe. Spędzaliśmy więc całe popołudnia i wieczory nad lekcjami. Myślałam, że problem stanowi jedynie słaba motoryka  – Piotrek słabo pisał i rysował  był również bardzo wolny. Polecenia wykonywał długo i ślamazarnie. Niestety to był dopiero czubek góry lodowej naszych problemów – dobrze, że wtedy nie wiedziałam, że to autyzm. 

Jednak, tak jak wyćwiczyliśmy poprawne pisanie, tak wytrenowaliśmy czytanie i przezwyciężyliśmy trudność w skupianiu uwagi na poleceniach.

 Drogą do osiągnięcia celu były  codzienne nudne ćwiczenia. Np. najpierw czytamy, później uzupełniamy luki w ćwiczeniach, na koniec wykonujemy zadania domowe. Dla rozrywki matematyka. Przed i w trakcie trzeba było także wykonywać różne ćwiczenia logopedyczne.

 Ale nim do tego doszliśmy, trzeba było zwrócić uwagę – jego uwagę, na leżącą przed nim książkę.

Na to traciliśmy najwięcej czasu. Głośno mówiłam – Zacznij czytać! –  Piotrek patrzył nieprzytomnie w okno albo wpatrywał się w ilustrację w książce lub okruszek na stole. Dopiero po wielu moich napomnieniach – zaczynał czytać. Czasami trwało to naprawdę długo i wyprowadzało mnie z równowagi ale gdy już zaczął – nabierał rozpędu i szło mu całkiem nieźle. Tak, więc jak pewnie się domyślacie w pokoju panowała ekstremalna cisza, nie za dużo światła słonecznego, – pusty blat stołu.

Tylko książka – jeśli czytanie.
Tylko zeszyt i pióro – jeśli pisanie.
Bez kolorowego piórnika – to zawsze go rozpraszało.
Każdy najmniejszy dźwięk z zewnątrz burzył całą misternie przygotowaną „ciszę”.

 I zawsze modlitwa by młodszy brat nie wszedł do pokoju albo listonosz nie zapukał do drzwi, bo wtedy całą procedurę trzeba było wdrażać na nowo. (Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że nie wolno siadać na przeciw dziecka – tylko siedzieć ramię w ramię lub z tyłu.)

Tak było w domu ale w szkole to już  inna historia.

„Uwaga. Dziecko autyzm/Asperger (autorka stosuje zamiennie dwa określenia opisując te zaburzenia) nie może uważać na to, co mówi jego nauczyciel, nie myśląc jednocześnie o czymś innym, nie słuchając niczemu nie służących hałasów, nie widząc niepotrzebnych rzeczy.

 Słyszy i widzi wszystko. 

Przeszkadza mu to w skoncentrowaniu się nad swoją pracą, przeszkadza w słuchaniu tego, co ktoś mówi. Jeśli jest jakiś asystent AVS, (AVS – tak określany jest we Francji opiekun szkolny u nas pojawiają się nieśmiało asystenci – my nie mieliśmy przyjemności skorzystać) osoba taka mogłaby pomóc Aspergerowi w koncentrowaniu się, zwróceniu uwagi na swoją pracę, słuchaniu nauczyciela, niezajmowaniu się nieważnymi sprawami.

Trudności ze zrozumieniem. Dziecko autyzm/Asperger nie zawsze rozumie, co ma robić. 

Nawet jeśli nauczyciel tłumaczy swe polecenia, Asperger nadal nie wie, co należy robić. Dlaczego? 

Po pierwsze wyjaśniłam już, że dziecko Asperger nie rozumie, kiedy mówi się do niego, używając dziwnych zwrotów (metafory, eufemizmy, ironia , gwara, żargon itp.). Jeśli nauczyciel mówi w taki sposób, Asperger nie rozumie. Po drugie – nie pozostaje długo skoncentrowany. Jeśli nauczyciel mówi zbyt długo, dziecko 

Asperger przestaje słuchać, zanim wysłucha końca wyjaśnienia. Brakuje mu więc części polecenia. 

Wie, co ma zrobić na początku, ale nie słyszało, co ma zrobić po ukończeniu pierwszego zdania. 

 Aby Asperger dobrze zrozumiał polecenia, jego nauczyciel powinien pokazać mu, co trzeba zrobić, pisząc na tablicy.[Claire Grand 2012]

Czytanie ze zrozumieniem : „Podobnie gdy trzeba czytać. Autyzm/Asperger nie rozumie wszystkiego, co jest napisane, jeśli tekst nie jest jasny, jeśli są w nim rzeczy niewyjaśnione, jeśli znajdują się w nim powiedzenia, słowa żargonowe, jeśli użyty język jest dziwny. A przecież on zna dużo słów i bardzo dobrze umie czytać. Czasami, aby wykonać jakieś zadanie, należy przeczytać polecenia. 

Aby rozwiązać zadanie matematyczne, trzeba przeczytać wprowadzenie.

 Jeśli wprowadzenie nie jest jasne, dziecko z zespołem Aspergera nie rozwiąże zadania, nawet jeśli jest bardzo dobre w matematyce.” [Claire Grand 2012]

„Pisanie. Dziecko Asperger bardzo często ma problemy z wykonywaniem różnych gestów. Trudno mu koordynować swoje gesty. Koordynować oznacza „robić rzeczy razem” albo „robić rzeczy po kolei, w odpowiednim porządku”. Na przykład nie udaje mu się pisać szybko. Jego pisanie jest powolne i męczące. Aby pisać, musi podjąć wiele wysiłku, dlatego traci czas i nie może wystarczająco skupić się na zadaniu, które wykonuje. Usiłuje się więc zadbać o to, aby pisało mniej od innych dzieci. (We Francji). Jeśli do dyspozycji pozostaje wolontariusz (asystent szkolny), to ta osoba może od czasu do czasu pisać za Aspergera.

Asperger bywa perfekcjonistą, co oznacza, że chciałby, aby jego pismo było idealne, wobec czego traci wiele czasu na wycieranie, pisanie liter od nowa, aby były jeszcze lepiej napisane.

 Pisze wolno i, co więcej, traci czas na poprawianie poszczególnych liter. Jeśli pisanie sprawia mu zbyt wiele trudności, można zapewnić mu komputer. Pisanie na klawiaturze jest łatwiejsze niż pisanie ręczne. Następnie można wydrukować to, co zostało napisane. Tak jest lepiej, to mniej męczące i szybsze. Jest także łatwiejsze do przeczytania” (ale to we Francji – przypominam. że cały czas mowa o normalnej szkole). [Claire Grand, „Autyzm i Zespół Aspergera”,Wydawnictwo Studio Emka, Warszawa 2012]

Wszystko jest trudne nim stanie się proste. 

Początki w autystycznym nauczaniu są bardzo trudne. Ale szybko widać efekty w pisaniu i czytaniu gdy zaczniemy ciężko pracować i regularnie ćwiczyć. Dlatego nie należy zrażać się gdy coś idzie opornie bo opornie będzie szło –  jak to w autyźmie. Od nas – rodziców zależy ile wypracujemy z naszym dzieckiem – ile będzie umiało w przyszłości. Ile potrafimy znieść wysiłku i nie poddać się zwątpieniu. Kiedyś ta praca przyniesie dobre owoce a dziecko nabierze prawidłowych nawyków – można wtedy dużo zmienić – poszerzyć jego horyzonty –  nie skazując je na samotność w domu. Jako ciekawostkę podam fakt, że nasz mózg by nauczył się jakiejś sekwencji ruchów potrzebuje tysięcy a nawet milionów powtórzeń: „Wykazano, że naprawdę dobry muzyk do 20 roku życia spędził przynajmniej 10 000 godzin ze swoim instrumentem. Także w przypadku pracy taśmowej udowodniono, że wydajność rośnie powoli, to znaczy że, czas potrzebny do wykonania określonych ruchów rąk maleje stopniowo w miarę jak rośnie liczba wykonanych ruchów, a optymalną wydajność osiąga się po 1 – 2 milionach takich ruchów . . . zanim dany ruch przebiega tak dobrze, że nie można go już poprawić, mijają tysiące godzin.”  [Manfred Spitzer „Jak się uczy mózg”, Wydawnictwo Naukowe PWN SA, Warszawa 2012] .

Źródło:

https://autyzmwszkole.com/2015/05/18/autyzm-w-szkole-uwaga-i-pisanie/

PLAN TERAPII Adhd – 9 PUNKTOWY PROGRAM.

Najważniejsze w tym wszystkim to ZŁAMAĆ ZAKLĘCIE/ETYKIETĘ zaczynając od zmiany swoich wzorców zachowań, ale i  zmiany zachowania dziecka poprzez wprowadzenie reguł, rytuałów np. : poprzez wprowadzenie stałych pór na obiad, pozdrawianie dziecka które przychodzi ze szkoły do domu, czy porządkowanie dnia codziennego (Trening dla rodziców).

  ZASADY:

1. DUŻO MIŁOŚCI I UWAGI.

2. WIĘCEJ SPOKOJU I OPANOWANIA.

3. JASNE I PROSTE SŁOWA.

4. STAŁE STRUKTURY I REGUŁY.

5 .MOTYWACJA I NAGRADZANIE.

6. WSPIERAJCIE POZYTYWNE CECHY I TALENTY.

7. ĆWICZ KONCENTRACJĘ I ODPRĘŻENIE.

8. WYWAŻONE ODŻYWIENIE SIĘ.

9. DUŻO RUCHU NA ŚWIEŻYM POWIETRZU. (SPORT PRZYNOSI RELAKS I ZRÓWNOWAŻENIE).

a więc zacznijmy od końca:)

9. DUŻO RUCHU NA ŚWIEŻYM POWIETRZU. Obok wyważonego odżywiania się, odpowiedniej ilości snu i wolnego od stresu oraz harmonijnego otoczenia- dużo ruchu to podstawa!!!!

8. WYWAŻONE ODŻYWIENIE SIĘ. Zwracajcie uwagę na to co jej wasze dziecko. Dbajcie o jego zrównoważoną i pełnowartościową dietę. Bawcie się także, w piękne przyrządzanie potraw w myśl zasady najpierw jedzą oczy:)

7. ĆWICZ KONCENTRACJĘ I ODPRĘŻENIE.(joga dla dziecka i rodzica)

W rodzinach z adhd zwykle często cała rodzina jest wyczerpana, ciągłym stresem wynikającym z piętrzących się  konfliktów. Dzieciaki z powodu adhd przeżywają swoistego rodzaju chaos w głowie właśnie z powodu szczególnego przetwarzania impulsów (Mózg u nich  to prawdziwa dżungla) . Poza tym dzieciaki te często żyją w natłoku uczuć takich jak: napięcie, brak spokoju, nieuwaga, rozproszenie i uczucie przeciążenia zadaniami. Dlatego muszą  uczyć się  SORTOWAĆ swoje uczucia i kierować je na uporządkowane tory, aby umożliwić i skoordynować ( planowe myślenie, działanie i adekwatne do sytuacji wyrazić swoje odczucia).

Mega ważne jest również, aby nauczyć dzieciaki, jak po fazie aktywności WYŁĄCZYĆ SIĘ!!!, JAK SKIEROWAĆ SWOJĄ UWAGĘ NA OKREŚLONA RZECZ, A POTEM ODEJŚĆ OD CODZIENNOŚCI I ODPRĘŻYĆ SIĘ.

CO zrobić aby nauczyć dziecko faz spokoju i odprężenia? sposobów jest mnóstwo np:

zapisać się  na kurs jogi,

włączcie fazy odpoczynku w wasz plan dnia, odprężenie pomoże zlikwidować agresje, znaleźć drogę do wewnętrznego spokoju i zrównoważenia. np. (gdy dziecko wraca ze szkoły lub przed pójściem spać rytuał słuchania płyty Cd, podróże w świat fantazji, wykonanie ćw spokojnego oddychania lub jogi).

Ważna jest jak zwykle konsekwencja. 

Przy przy zabawie w koncentrację fajnym pomysłem są puzzle lub gry memory, wspólne wymyślenie historii i opowiadanie jej na głos.

6. WSPIERAJCIE POZYTYWNE CECHY I TALENTY.

5. MOTYWACJA I NAGRADZANIE.

Dzieci z adhd  często nie potrafią prawidłowo odczytać tego co się do nich mówi, i dlatego nie mogą wyciągnąć żadnych konsekwencji dla swojego zachowania. Przestrzeganie określonych reguł i wypełnienie zadań przychodzi im trudno.

Zwracajcie uwagę aby regularnie chwalić pociechę, gdy coś dobrze zrobiła.

UMIESZ TO PRZECIEŻ DOBRZE ZROBIĆ , JA TO WIEM!.

Chwalcie je nie tylko za same sukcesy ale i za drogę do osiągnięcia czyli gotowość do wysiłku. Dzięki temu dziecko uczy się jakie są oczekiwania w stosunku do niego i jak zgodnie z tym może kierować swoim zachowaniem. Wasze uznanie, pozytywny odzew wzmocnia jego zaufanie do siebie i  dodadzą mu odwagi. Zawsze na pierwszym miejscu stawiajcie  JEGO MOCNE STRONY.

CODZIENNIE na nowo motywujcie dzieciaka i przypominajcie mu o swoich obowiązkach: tak pięknie się bawisz, chciałabym aby po skończeniu posprzątał zabawki.. wyjaśnijcie , że następnym razem będzie czysta podłoga do kolejnej zabawy .

Najpierw obowiązki potem przyjemności:) tzn Oczywiście możesz się pobawić na dworze, ale najpierw odrób zadanie domowe, Potem wytłumacz ze , ze polu będzie się radośnie bawić i wieczorem nie będzie musiało odrabiać lekcji.

Sporządźcie z dzieckiem system nagradzania, określcie reguły do przestrzegania i co dziecko otrzyma za ich przestrzeganie i wypełnianie. np. bonusy naklejki, wspólne wyjście gdzieś tam;)

4 STAŁE STRUKTURY I REGUŁY. Dzieciaki z adhd potrzebują stałych wzorców dzięki którym oprą się w przyszłości i znajdą oparcie. Potrzebują ich jako zewnętrznej struktury , aby  z jej pomocą móc stworzyć własną strukturę.

Struktury powinny być wiążące dzieci i rodziców. One pomagają odnaleźć porządek i oparcie całej rodzinie.

Sami bądźcie przykładem dla dzieci.

Róbcie niektóre rzeczy wspólnie i pokazujcie pozytywne sposoby zachowania.

Zwracajcie uwagę na regularność i równomierność  to zapewni pewność i orientacje.

Ważne tez są stałe  rytuały:  RZECZY KTÓRE MUSZĄ BYĆ WYKONYWANE STALE W DOMU ( Obowiązki).

Odrabianie zadań domowych,

instrukcje , aby dziecko mogło wykonać prace samodzielnie nie odbiegając myślami i nie dając się zdekoncentrować przez inne rzeczy.)

Pomóżcie  W POMAGANIU DZIECKU W ZNALEZIENIU SYSTEMU ODPOWIADAJĄCEMU WSZYSTKIM WYMAGANIOM I ZADANIOM CODZIENNOŚCI poprzez np.:

 plany/ listy z zadaniami do wykonania,

sekwencje obowiązków np.:

sprzątania pokoju, czy odrabiania lekcji

3. JASNE I PROSTE SŁOWA.

Nie wypowiadajcie próśb czy pytań o których można dyskutować.

Tylko : Chciałabym abyś to teraz zrobił.

Wyznaczajcie jasne reguły i wyraźnie zaznaczcie granice. Co? i kiedy? Ewentualnie  jakie grożą  konsekwencje gdy tego nie zrobi.

Pozostańcie wytrwali , aż zauważycie ,że dziecko Was zrozumiało.

Konfrontujcie się z waszym dzieckiem zawsze z pewnością siebie i zdecydowaniem.

W ten sposób uczy się ono od was  jasnego formułowania tego co chce wyrazić  i odnoszenia się do tego co robi.

            

2. WIĘCEJ SPOKOJU I OPANOWANIA. ŻEBY TO OSIĄGNĄĆ TRZEBA ZADBAĆ O SIEBIE, DAĆ SOBIE WIĘCEJ PRZESTRZENI, CZASU  NA WYPOCZYNEK ,JAKOŚ ZAPEWNIĆ SAMEMU SOBIE SWÓJ CZAS WOLNY, ABY CHOĆ NA CHWILĘ ODEJŚĆ OD KONFLIKTÓW I NAPIĘĆ -PO PROSTU

    zostawić wszystko i pozwolić sobie na czas wolny. Nie miejcie wtedy wyrzutów sumienia, lecz dajcie sobie do tego prawo. Prawo do wolnego dla siebie czasu.

Więcej wychowawczych kompetencji dla  dziecka mamy gdy sami promieniujemy siłą, spokojem i zrównoważeniem.

Żeby moc pokonać problemy wychowawcze i trudności rodzinne, potrzebujecie wewnętrznej stabilizacji. Nie denerwujcie się tak bardzo jeżeli wasze dziecko znów nabroi. Jeżeli wasz maluch szaleje i krzyczy pozostańcie spokojni i stanowczy.

Wasz spokój wyrazi się przez wasz sposób mówienia.

1.DUŻO MIŁOŚCI I UWAGI.

 Czyli więcej przestrzeni w napiętej relacji dziecko-rodzic, jeżeli dzieci są przekorne, kłócą się, są bardziej agresywne, -to znak duszy , robią to by być w centrum zainteresowania. PROSZĘ CIĘ BĄDŹ DLA MNIE DOBRA , PRZECIEŻ TAK BARDZO CIĘ POTRZEBUJĘ. WSPIERAJ MNIE I NIE KRZYCZ NA MNIE!

Tak często doświadczają odrzucenia, krytyki itp. rzeczy , że żyją w strachu że nikt ich nie będzie lubił, a nawet nie rzadko dochodzą do wniosku,że pewnego dnia zostaną całkiem same.

Zwłaszcza w sytuacjach trudnych wspierajcie dzieci, okazując troskę, uświadamiajcie dziecku , że jesteście wewnętrznie z nim, że nie zostawicie go samemu sobie. ( okazujcie zrozumienia dla popełnianych błędów).

powodzenia,M

PLAN PORANKA-PRZYKŁAD SEKWENCJI (plany aktywności)

UBIERANIE KURTKI ( STRZAŁKA W DRUGĄ STRONĘ)

PYTANIA I ODPOWIEDZI.

Dziecko bardzo mało używa lewej ręki, tak jakby o niej zapominało: przy stole, przy zabawach manualnych, przy ubieraniu, itp..... Ciągle przypominanie i angażowanie lewej reki nie daje rezultatu. Może w swojej terapii miałyście podobny przypadek? 

Dobra obserwacja, dokładnie tak samo miałam w swojej terapii bardzo podobne spostrzeżenia. Pytałam fizjoterapeutki, jednak ona nie potrafiła mi odpowiedzieć. Teraz z upływem czasu wiem , że:

taki sposób funkcjonowania wynika z odmiennego funkcjonowania mózgu ( typowego dla dzieci ze spectrum), a co się z tym wiąże?

• wiąże się  to z obniżonym napięciem i zaburzeniami sensorycznymi, (zwykle jedna strona ciała jest silniejsza a druga słabsza)

• skrzywieniem kręgosłupa ( skolioza),

• problemy z przekraczaniem linii środka,

• słabą współpracą między półkulami,

• niezintegrowanymi ATOS I STOS

wszystko to przekłada się na słabą jakościowo współpracę rąk. Zwykle ta mniej aktywna ręka jest używana sporadycznie, z reguły to wisi (jakby była niepotrzebna, czy wręcz zbędna). Podczas różnych czynności.

Ma to swoje odzwierciedlenie w samoobsłudze, w ubieraniu, w jedzeniu czynnościach manipulacyjnych, w zabawie, w jedzeniu sztućcami, w pisaniu .... itp.

sposób warty wypróbowania: piktogram, gdzie ludek używa 2 rąk-kierujcie przekaz wizualny , słowny nie przyniesie rezultatu.

zabawy angażujące obie ręce (klocki, wycinanie nożyczkami, otwieranie słoików, zabawa w mycie naczyń,w ogóle wszelakie  zabawy w kuchni, obustronne rysowanie, wzmacnianie centrum (pisałam już o tym wcześniej).

ZAPEWNIJ SWOJEMU DZIECKU LEPSZY START.(1)

CO NIECO O ROZWOJU RÓŻNYCH INTELIGENCJI.


WZROKOWA I PRZESTRZENNA- uczenie się poprzez widzenie, świadomość kształtów i

przestrzeni,

JĘZYKOWA-używanie języka, żeby się uczyć, żeby mówić, czytać , pisać

MOTORYCZNA -uczenie się poprzez ciało, rozwijanie umiejętności fizycznych, świadomość

 swojego ciała

NAUKOWA- zdobywanie wiedzy o świecie, ciekawość, by dowiedzieć się więcej,


MATEMATYCZNA rozumienie liczb, umiejętność logicznego myślenia,
MUZYCZNA- uczenie się poprzez słuchanie, świadomość dźwięków

OSOBISTA - świadomość własnej osoby, własnych myśli, uczuć i potrzeb,
SPOŁECZNA świadomość innych, dobre relacje z innymi

FILOZOFICZNA-myślenie i zadawanie pytań dotyczących sensu życia,

Rozwiązywanie problemów ( Skills Solving Problem), szukanie rozwiązań dla swoich trudnych sytuacji i elastyczność myślenia jest także szalenie ważne.

O rozwijaniu inteligencji językowej (wkrótce).




LITERATURA:

Lepszy Start .Robert Fisher (dr.pedagogiki, dyrektor Badań nad Nauczaniem Myślenia -Center for research in Teaching Thinking).